عبور از آینۀ دشت؛ سفری به اقلیم مختومقلی
(حجت بقایی)
سفر کردم به وسعتِ سبز و طلاییِ ترکمنصحرا؛
به ژرفای جغرافیایی که در آن
باد، گیسوانِ بیقرارِ دشت را شانه میکند
و زمان
در افقهای بیکرانِ اترک
معنای آرامش مییابد.
آنجا که رفتم
زمین با همۀ سادگیش روایتی کهن بود.
دیدم اسبهای اصیل و مغرورِ آخالتکه را
که در پهنۀ خاک
پا به پای باد میدویدند؛
و قافلۀ آرام و نجیبِ شترهای سپید را
که ردپایشان بر روی تپهها نشانی از سکوت،
صبر و اصالت بود.
دست کشیدم بر تار و پودِ سرخِ فرشها؛
بر نگارههایی که گرهبهگره، داستانِ رنج،
عشق و زندگیند؛
فرشهایی که نقشِ خورشید و باران را
در دلِ خانههای سادۀ ترکمن زنده نگاه داشتهاند.
عطرِ دودِ هیزم و طعامِ گرمِ محلی
در خنکای مطبوعِ صحرا پیچیده بود
و در عمقِ آواهای محلی و نواهای «دوتار»،
گویی ضربانِ قلبِ تاریخ و دشت میتپید؛
آواهایی که از سینۀ کوهها و دشتها برمیخاست
و در گوشِ آسمان زمزمه میکرد.
اما در میانِ این همه رنگ و طنین
در آن سکوتِ پرشکوهِ دشت،
ناگهان نامی به گوش رسید؛
نامی که گویی ریشهاش در خاک تنیده و سرش در افقهای بلند است:
«مختومقلی فراغی»...
او فقط یک شاعر نبود؛
او روحِ بیدارِ این دشتِ وسیع است.
پدرِ شعرِ ترکمن،
که کلامش، آینۀ تمامنمای وحدت، شرافت و سادگی بود.
کسی که از عشق سرود
از برادری گفت،
و مرهمی شد بر وسعتِ پهناورِ قلبِ مردمانش.
و من در آن لحظه فهمیدم
که ترکمنصحرا بدونِ نامِ او،
فقط یک دشتِ زیباست؛
اما با نامِ مختومقلی،
وطنی است آکنده از شعر، جاودانگی و نور...
////
به مناسبت نزدیک شدن به این بزرگداشت شاعر بزرگ ترکمن