رقصِ بالها در میانِ غبار
«دکتر حجت بقایی؛ مشاور تحقیق و توسعه»
ای که در میانۀ راه
ایستادهای
و سنگینیِ نگاهها را
بر شانه حس میکنی؛
گوش کن...
آنها که میگویند
«نمیشود»
آنها که با لبخندی سرد مسیرت را میپوشانند
آنها که با کلامِ مسموم میخواهند
ریشههایت را خشک کنند...
آنها دشمن نیستند
آنها فقط «سایۀ ترسِ خودشان» هستند؛
هر کسی که نمیخواهد
تو بروی
دشمنِ توست
و دشمن
تنها تکهای
از مسیر است
که باید از آن عبور کرد.
به آنها گوش نده
به آن غوغای بیمعنا نپرداز؛
و یادت باشد...
دروغها را باور نکن.
آنکه میگوید
دنیا تاریک شده
دروغ میگوید.
آنکه میگوید
خورشید غیب شده
دروغ میگوید.
آسمان،
هیچوقت نسوخته است؛
فقط
کمی غبار
بر چهرهاش نشسته
فقط
کمی ابر بر چشمهایش سنگینی میکند.
آسمان
هنوز
همان پهنایِ بیکرانِ همیشگی است
فقط
کافی نیست که
چشمهایت را به خاک بدوزی؛
کافی است...
فقط کافی است پرهایت را باز کنی.
بپر!
از میانِ این ابرهایِ گذرا
از میانِ این تردیدهایِ خاکستری.
پرواز کن
حتی اگر وزشِ باد
خلافِ جهتِ توست.
و اگر...
اگر روزی بالهایت
در میانۀ این طوفان
زخمی شدند
اگر
پرهایِ سپیدت
رنگِ خاک و سیاهی گرفت
و اگر
سنگینیِ مسیر، تو را به زمین دوخت...
صبور باش.
بگذار زخمها
بخشی از داستانِ تو شوند.
بگذار خاک
رنگِ تجربۀ تو شود.
اما...
هرگز
تکرار میکنم
هرگز...
پرواز را فراموش نکن.
چرا که
تو برای زمین
ساخته نشدهای
تو برای شکفتن
در میانِ ابرهایِ نرسیده
زاده شدهای.
./. ./. ./.