ویرگول(خبرنگار ۱۴۰۱) و به نقل از
گروه خبری، تحلیلی یک کتاب _ ادبیات توسعه _ در شرایطی که مرزهای جغرافیایی و امنیت ملی بهعنوان خط قرمزِ راهبردی جمهوری اسلامی ایران، همواره مورد هجمه عملیاتهای روانی و مداخلاتِ رسانهای قرار میگیرد، انتشارِ قطعۀ حماسی «دیوارِ ممنوعه» با امضای حجت بقایی، بار دیگر نشان داد که قلمِ متعهد، چگونه میتواند در قامتِ یک سدِ فولادین در برابرِ تئوریهای شکستخورده و پروپاگاندای بیگانه قد علم کند. این اثر، نه یک شعرِ کلاسیک، بلکه بیانیهای صریح در ستایشِ امنیت و اقتدارِ ملی است.
به گزارش خبرنگار ما؛ دکتر حجت بقایی، از فعالان عرصه رسانه و مشاوره تحقیق و توسعه، در جدیدترین اثر ادبی خود با عنوان «دیوار ممنوعه»، صریحترین زبانِ ممکن را برای توصیفِ وضعیتِ مرزهای ایران برگزیده است. این اثر که در قالبِ شعر سپید با بنمایههای حماسی سروده شده، نگاهی نقادانه به جریاناتی دارد که از راه دور، نسخههای سیاسی برای جغرافیا و امنیتِ ایران میپیچند.
نقطه عطفِ این سروده، گذار از نگاهِ صرفاً شاعرانه به یک "نقدِ عملکردی" است. بقایی با یادآوریِ طوفانهای سهمگینِ سیستان و جانفشانیهای مرزبانان، به طعنه خطاب به کسانی که در "اتاقهای گرم" نشستهاند و بر طبلِ ناامنی میکوبند، میگوید: «شما تو اتاقِ گرمتون، واسه ما نقشه میکشید؟ / وقتی که خونِ ما رویِ سنگِ مرز میچکید؟!»
این نقدِ اجتماعی، در واقع بازتابدهنده مطالباتِ بهحقِ مردمی است که امنیت را نه یک واژه، بلکه ثمره خونبهایی میدانند که در مرزهای کشور پرداخت شده است. پیامِ اثرِ اخیرِ حجت بقایی، هشداری است به تمامِ نهادهای فرامرزی و جریاناتی که تصور میکنند با فشارِ رسانهای و دخالت در مسائل داخلی، میتوانند در ارادۀ این ملت خلل ایجاد کنند.
«دیوار ممنوعه» در نهایت یک مرزبندیِ شفاف است؛ مرزبندی میانِ آنها که در میدانِ عمل، امنیت را با گوشت و پوست خود لمس کردهاند و کسانی که با تئوریهای پوچ، سعی در نفوذ به این دژِ مستحکم دارند. این اثر، دعوتی است به بازگشتِ به خودباوری و پاسداری از خاکی که ناموسِ یک ملت محسوب میشود.
باید دید آیا این سبکِ "نقدِ ادبی-حماسی" میتواند راهگشایِ فضایِ گفتمانی در نشریاتِ تحلیلیِ کشور باشد یا خیر؛ اما آنچه قطعی است، تأکیدِ این شاعر بر این حقیقت است که: «اینجا دژِ محکمِ اراده است، که از هیچکس نمیترسه!»
«متن شعر جهت استفاده مخاطبین»
دیوارِ ممنوعه (Forbidden Wall)
(حجت بقایی
hojjat baghaei)
از کدوم قارۀ گندیده میپرسی از خاکِ ما؟
جایِ پات گم شد، برو! اینجا نیست جایِ ادعا
دندونات رو تیز نکن، پشتِ مرزهایِ سکوت
ما همون کوهیم که دفن کردیم، آرزوهایِ سقوط!
سایه ات رو از سرِ این نقشه، زودتر کوتاه کن
اینجا میدانِ مینِ غیرته، دوری از سپاه کن!
نه حرفی از ما، نه دخالتی از شما
اینجا وطنِ شیرهاست، نه جولانگاهِ شما!
خارج از این خط، دهنها همه بسته!
اینجا مرزِ غروره، نه تئوریِ شکسته!
نه صداتون، نه شفاتون، به این جغرافیا نمیرسه
اینجا دژِ محکمِ اراده است، که از هیچکس نمیترسه!
سیاستتون رو بردارید و از این خاک دور شید!
پیشِ این سدِ فولادین، شما فقط کور شید!
ما تو طوفانِ سیستان، خوابِ آروم ندیدیم
واسه امنیتِ این خاک، از دستهامون گذشتیم
شما تو اتاقِ گرمتون، واسه ما نقشه میکشید؟
وقتی که خونِ ما رویِ سنگِ مرز میچکید؟!
مرز یعنی ناموس!
مرز یعنی خون!
مرز یعنی خطِ قرمزِ زیرِ چکمههاتون!
نیستید اهلِ این جغرافیا، پس خفه شید!
پیشِ تاریخِ ما، همهتون یه حرفِ چپه شید!
----
///