ترانه هویمتال: «نامردی در خاک شمال»
[ترانه سرا: حجت بقایی]
توفان میکوبه،
پا میذارم رو خاک شمال
از تهران میام،
با مشتی رزومه،
با مغزی داغ
ولی پشتِ میزها،
زیر چراغهای سرد اداره
مار میچرخه… یه شیطان،
تو لباسِ آدمِ بیصدا
اون شد معاون،
با دعای یک پدرِ مقدس
قدرتی داشت
که از خونِ رابطه میجوشید
نه از کار،
نه از رنج،
نه از علم
از اسمهایی که
تو تاریکی نفس میکشیدن
داییای داشت که سایه ش
رو کل استان میافتاد مثلِ دود
من نفهمیدم
چه نیرویی پشتش بود
ولی دیدم چطور حقها
توی مشتهای چرکآلودش له میشد
حق میسوزوند…
آه میسوزوند…
سینه خیلیها رو میشکافت
من نمیدانستم انسان
تا کجا میتونه بشه سنگ،
سرد،
نامرد،
بیباور
قانون رو مسخره کرد،
پرتش کرد کف زمین
من ساده،
فکر کردم شاید هنوز
یه ذره نور توش مونده…
هشدار دادم:
«ظلم نکن!
این دنیا صدا رو برمیگردونه…»
اما
با اون خنده کثیف…
با چشماش که هیچ نوری نداشت…
حق منو جوید و بالا رفت
و منو با توبیخی
خشک و پوچ
به دارِ کاغذیِ سیستم آویزون کرد
چهره دین رو
چنان رنگ پریده
که انگار از دلِ جدولی خالی افتاد بیرون
و من فهمیدم
اسمها مقدس نیستن
فقط نقابن
فریـــــــــاد بزن!
قانونشون شکستست ما نمیترسیم!
فریـــــــــاد بزن!
حق رو نمیکُشن؛
ما زندهش میکنیم!
یه مشت سایه با اسمهای بزرگ؟
نه
صدای ما
برقِ گیتار
ریتمِ کوبنده
همهشونو میلرزونه، میریزه میسوزونه!
من از خاکسترِ تحقیر بلند میشم
با مشتهام، نه برای جنگ
برای کوبیدنِ ریفهایی
که دروغ رو میدرّن
و اسمهایی که بادشون کرده بودن
تو دود گم میشن…
نه!
من نمیمیرم زیر این نامردی
نه!
شما نمیخورید روشنایی رو
نه!
صدای ما
میمونه
میکوبه
میتـــــــــــازه
مثل پتک روی درهای پوسیدهشون…
این
قانونِ شکستهست.
+++
#ترانه
#هویـمتال
#ترانهـتلخ
#