«بهارِ دوباره»
دوباره پنجره رو به هوای تازه وا میشه
تمامِ بغضِ این غربت، توو این تقویمِ جا میشه
من از جادههای سنگی، با کولهباری از تکرار
رسیدم به همون کوچه، که میکردم براش ایثار
صدایِ نغمههای من، گره خورده به این آوار
دوباره شهر میخنده، به این تصویرِ خوشکردار
من از «بودن» جدا بودم، میانِ دوری و تردید
ولی ریشه، توو این خاکه، که نورِ زندگیش تابید
وطن! آغوشِ بازت، شفایِ زخمِ دیرینه
برایِ سازِ سرگردان، همین خونهست که شیرینه
نمیشه دور موند از ریشه، توو دنیایِ سراسر دود
من اومدم که باشم باز، همون که قبلِ رفتن بود...
همون که قبلِ رفتن بود...
حالا که دستِ من بازه، برایِ لمسِ این خاکم
بدونِ هیچ غباری، من دوباره صاف و بیباکم
دلیلِ موندنِ من، این هوایِ گرم و گیرا نیست
ببین که عشقِ من اینجا، شبیه هیچ معما نیست
بهار اومد، منم هستم...
کنارِ پنجره، مستم...
بزن بارون! که بیژن، توو هوایِ خونهش آرام گرفته...
(ترانه سرا: حجت بقایی؛
به مناسبت بازگشت بیژن مرتضوی به وطن)
./. ./. ./.