به مناسبت روز خبرنگار ۱۴۰۵:
«مرثیهای برای واژههای بیمشتری»
[حجت بقایی ۱۷ مرداد ۱۴۰۵]
سی و چند سال
در راهروهایِ مهآلودِ کلمات
عمری را به جستجو و نوشتن باختم؛
خبرنگارِ حقیقتجو
پژوهشگرِ زخمهایِ پنهان.
کاش این «آگاهیِ نفرینشده»
هرگز در جانم ریشه نمیدواند؛
کاش الفبا، تنها ابزاری برایِ ثبتِ سادۀ زیستن بود
و نه خنجری که هر سطرش
پیشانیِ مرا شکافت.
این عشقِ لعنتی
این تبِ همیشگیِ نوشتن؛
از گزارشهایِ داغِ دیروز
تا پژوهشهایِ خاکگرفتۀ امروز؛
همه
به دیوارِ بلندِ «سکوتِ مصلحتی» خوردند.
وقتی قلم
به «تجارتِ واژه» تن نمیدهد
در ضیافتِ دلالان
«نبودن» تنها سهمِ توست.
کجایند آنان که حرمتِ جوهر را میفهمیدند؟
فردوسی، سعدی، هدایت...
همه در غربتِ خویش
با همین خوره دستبهگریبان بودند.
نوشتن
خوشایندِ هیچکس نیست؛
مگر آنگاه که آیینه را وارونه بگیری
و در ستایشِ سایهها
به دروغ لبخند بزنی.
من
برایِ این آزادیِ بیقرار
بسیاری «فرصت» را به آتش کشیدم
بسیاری «شغل» را از دست دادم
و بسیاری «دوست» را
که تابِ نگاهِ صریحِ کلماتم را نداشتند.
امروز
روزِ خبرنگار است؛
و من میدانم
که «خبر» در هیاهویِ «خبرآوران» گم شده است.
آنان که تریبونها را در چنگ دارند
و سوژهها را در بازارِ مکاره به حراج میگذارند
بر قلهها ایستادهاند؛
و ما، در سایهسارِ همین «نبودن»ها
شاهدِ مرگِ واژهایم.
کاش قلم نداشتم
کاش این عشقِ لعنتی
چشمهایم را به حقیقت
بسته نگه میداشت.
حالا
تنها ماندهام با جوهری که در رگهایم میجوشد
و زخمی که با هیچ «تیتر»ی
التِیام نمییابد.
ــــ
حجت بقایی
عضو انجمن صنفی خبرنگاران و روزنامهنگاران ایران ـ
عضو موسس انجمن صنفی خبرنگاران آزاد استان تهران ـ
عضو تیم راه اندازی امور خبرنگاران باشگاه خبرنگاران۱۳۷۸ ـ
جزو ۱۰ خبرنگار اولیه شبکه خبر ـ
عضو انجمن شاعران و مدیحه سرایان استان تهران ـ
عضو انجمن نویسندگان و شاعران ایران ـ
عضو اسبق خانه سینما ـ
عضو جامعه بین المللی فیلمنامه نویسان ـ
عضو جامعه جهانی فیلمسازان ـ
مدتی عضو شبکه نخبگان مرکز پژوهشهای مجلس ـ
مدتی خبرنگار سازمان پژوهشهای علمی و صنعتی ایران ـ
و دهها مورد دیگر
#خبرنگار
#روز_خبرنگار
#نویسنده
#پژوهشگر
#شاعر