ایران من در غبارِ لنزها
«دکتر حجت بقایی؛ مشاور تحقیق و توسعه _ برنامه ساز اسبق رادیو و تلویزیون»
آنها که دور ایستادهاند
با لنزهای کدر
افق را بریدهاند
و بر پردههای سینما
خاکستریترین سایهها را
به نامِ من
به نامِ این سرزمینِ کهن
تکثیر میکنند.
سرمایهدارانِ هراسان
چمدانهایِ «ترس»
را میبندند
و از مرزهایِ ناپیدا
میگذرند
تا قصۀ
یک وطنِ غبارآلود را
در گوشِ جهان
زمزمه کنند؛
دریغ از
آنکه نمیدانند
ریشههایِ این خاک
در اعماقِ تاریخ
آب میخورد.
آه
اینها نمیدانند
ایران
فقط
خبری
در میانِ تیترهایِ شکسته نیست؛
ایران
محرابِ زرتشت است
که هنوز در بادِ دشتها
نور را به ستایش مینشیند.
ایران
گنبدهایی است
که آسمان را
به زانو درآوردهاند
و کلیساهایی که
در سکوتِ سنگیِ خود
نیایشِ قرنها را
به مسیحِ مصلوب
هدیه میکنند.
اینجا
کویر
بحرِ بیکرانِ آرامش است
جایی که ستارهها
در میهمانیِ شب
به تماشایِ سکوت
مینشینند؛
و خاکِ من
خاکِ همسایگی است؛
جایی که کُرد
تُرک
عرب
ارامنه
لر
و آنهمه قومِ نجیبِ دیگر
در رگهایِ یک قالیِ واحد
نقشِ همزیستی میزنند.
آه
رسانهها...
ای راویانِ خسته
ای جاماندگان
از روایتِ حقیقت
وقتی شما
خاموشید
وقتی قلمهایتان
در غلافِ مصلحتِ سکوت است
وقتی حقیقت را
به پیشوازِ زمان نمیبرید
دیگران
برایِ ما هویت میبافند
سیاه
کدر
ترسناک.
بنگرید به یزد!
آنجا که
دستهایِ بخشِ خصوصی
غبار را
از چهرۀ بادگیرها
میروبد
و به جهان میگوید:
«اینجا
سرزمینِ قصههایِ گرم است.»
اما دریغ...
دریغ که
آینهها را ما شکسته ایم
و در تماشایِ
چهرۀ واقعیِ خویش
کوتاهی کردهایم.
ما مدافع مظلومترین
مردمان جهانیم
ما میراثدارِ مهمترین کلیساهایِ جهانیم
ما حافظِ مقدسترین مقبرۀ یهودیانیم
ما زادگاهِ بهترین ترانههاییم.
اما افسوس
افسوس که جهان
ایران را
در «خبرهایِ فوری» میشناسد
و نه در «عمقِ نگاه»...
و این
تنها تقصیرِ آنها نیست؛
تقصیرِ ماست
که داستانِ خود را
هنوز
به زبانِ تصویر
به زبانِ حقیقت
به زبانِ شعر
برایِ آیندگان
نخواندهایم.
+++