حجت بقایی، خالق نظریۀ «کیمیای بخشش»، در شعری با عنوان «آفیش اجباری؛ نور، صدا، کابل، کینه» به سراغ مفهومی متفاوت با بخشش رفته است: کینه. گفتگو درباره دلایل سرودن این شعر، به نوشتن شعری دیگر در تکمیل آن انجامید.
به گزارش ادبیات توسعه_ انسان از لحظهای که پا به جهان میگذارد، در مسیر رشد قرار میگیرد؛ مسیری که تا پایان زندگی ادامه دارد. اما رشد همیشه به معنای پیشرفت و بالندگی نیست؛ گاهی میتواند سویهای منفی پیدا کند و در احساسها و رفتارهای انسان ریشه بدواند.
خواندن شعر تازهای از حجت بقایی، با عنوان «آفیش اجباری؛ نور، صدا، کابل، کینه»، توجه نگارنده را جلب کرد؛ شعری از خالق نظریۀ «کیمیای بخشش» که اینبار بهجای بخشش، به موضوع کینه میپردازد. همین تقابل، انگیزهای برای گفتگو با شاعر شد.
در این گفتگو، بقایی دربارۀ دلایل انتخاب این موضوع و فضای شکلگیری شعر توضیح داد. سپس، در ادامۀ بحث و برای تکمیل شعر نخست، شعری دیگر نوشت؛ اثری که پس از آن منتشر شد.
این تجربه، نمونهای از رفتوآمد میان دو مفهوم متضاد در جهان ادبیات است: بخشش و کینه. مفاهیمی که هر دو میتوانند بخشی از مسیر رشد انسان باشند؛ مسیری که گاه رو به آشتی و رهایی دارد و گاه به سوی تیرگی و ماندگاری رنج میرود.
_ ادبیات توسعه