در این شهر زیبا
و برای من غریب
من غریبی را خوب میفهمم؛از آن دست غریبی هایی که
آدم میان هزار چهره
باز هم تنهاست.
مادرم دور است
آنقدر دور که
دلتنگی هایم در شهر رشت
از پنجرۀ اتاقم
به آسمان میرود
و من
با صدای خفۀ خود
مادر را صدا میزنم.
مادر...
کاش میشد
سرم را
بر زانوهایت بگذارم
و تمام این غربت را
یکباره گریه کنم.
غربتی که
بنا بر اجبار
به آن پناه آوردم
و حالا دارد
آرام آرام
جانم را می سوزاند
اما
وقتی دل
طاقت این همه فاصله را ندارد
راه میافتم
نه به سوی بقیع
که هنوز
سهم چشمهای من
تنها حسرت زیارت آن است
بلکه به سوی قم
به سوی
حرم بانویی که غربت را میشناسد.
میروم
تا کنار ضریح حضرت فاطمه معصومه
آهسته سلام بدهم:
السلام علیک یا فاطمة المعصومة...
و در میان ازدحام زائران
خودم را پیدا کنم
همان مسافری که
از مادر دور مانده
و دلش
برای آغوشی امن
بیتاب است.
ای بانوی کریمه
من آمدهام
تا دلتنگی مادرم را
در صحنهای روشن تو
زمین بگذارم
آمدهام بگویم که هنوز
هر جا نام مادر میآید
دلم به سمت مدینه میدود.
در دل زیارتم
به فاطمة زهرا (س)
سلام میدهم
به بانویی که قبرش
پنهان است
اما غربتش
در تمام تاریخ پیداست.
میگویم:
السلام علیک یا بنت رسول الله...
السلام علیک یا سیدة نساء العالمین...
و اشک
پیش از آنکه دعا کنم
جواب سلامم میشود.
مادر مدینه
من غریبهام
غریبهای که
غریبی تو را
از پشت قرنها
حس میکند.
تو را نمیبینم
اما هر بار که نامت را
بر زبان میآورم
انگار دستی مهربان بر شانههای خسته ام مینشیند.
بعد
دل شکسته ام را
به کربلا میبرم
به نام حسین (ع)
که عشقش
آخرین پناه بیپناهان است.
میگویم:
السلام علیک یا اباعبدالله...
و در خیال خود
کنار شریعه میایستم
جایی که
عباس تمام آب را دید
و تشنگی خیمهها را
بر خویش ترجیح داد.
عباس
ای ماه بی بدیل وفا
من هم مشک خالی دلم را
به آستان تو آوردهام
نه آب میخواهم
نه دنیا
فقط جرعهای آرامش
برای این قلب دورافتاده ام.
در قم
میان طلای گنبد
و صدای گریۀ زائران
برای مادرم دعا میکنم
برای همۀ مادرانی که
چشم به راه فرزندانشان هستند
برای همۀ فرزندانی که
در غربت شب را
با یاد مادر صبح میکنند.
و باز
رو به ضریح میایستم
و میگویم:
یا فاطمه معصومه
به حق مادر مظلومت
این دل آواره را
آرام کن
به حق حسین (ع)
اشکهایم را
بیپاسخ مگذار
به حق عباس (ع)
دست امیدم را
رها نکن.
من
به بقیع نرسیده ام
اما در قم کنار
خواهر غریب امام رضا (ع)
برای مادر غریب مدینه
سلام فرستاده ام.
شاید همین است راز این سفر
اینکه آدم
برای زیارت یک بانوی آسمانی
به حرم بانویی دیگر
بیاید و
در میان دعاهایش
همۀ غربتهای عالم را
به یاد بیاورد.
اکنون کمی آرامترم
نه از آن رو که
مادرم نزدیک شده است
بلکه چون باور کردهام
در این جهان دور و بیپناه
هنوز حرمهایی هست که
غربت را
میفهمند
هنوز نامهایی هست
که دل را نگه میدارند:
فاطمه، معصومه، حسین، عباس...
و من
غریبهای از راه رسیده
با چشمانی خیس
از حرم بیرون میآیم
اما در عمق جانم
صدایی روشن میگوید:
مادر، دعا کن؛
این دل دور افتاده
هنوز راه خانه را
فراموش نکرده است.
[التماس دعا]
∆ ایام فاطمیه دوم ، آبان ۱۴۰۵