قصهی شب (۱) - دفع شر با اوشکول
یکی بود، یکی نبود. یک بزِ زنگولهپایی بود که خودتان میدانید کدام بز زنگولهپایی بود. شنگول و منگول و حبهی انگورش بزرگ شدند. یکروز مامانبزی داشت برای ناهار علفپلو میپخت و پسرهایش هم وسط هال داشتند برای عروسی پسر بزرگ گُلاُلاغباجی قند میشکستند. ترانهی «ببعی تو بازیگوشی» را هم پِلِی کرده بودند و هی قِرِ ریز میریختند و هی کلهقند ریز میکردند. یکهو مامانبزی هردو لنگهی دمپاییابریاش را درآورد و یکی را بهسمت شنگول پرت کرد و دیگری را هم سمت منگول. بعد هم فریاد زد که «تا کی میخواهید با قندشکستن زندگیتان را بگذرانید کُرّهبزها؟! از این حبه یاد بگیرید که هنوز بُزلیسانسش را نگرفته دارد شرکتش را راه میاندازد.»
شنگول و منگول چیزی نگفتند؛ چون میدانستند مامانبزی طوری میخواباند توی دهانشان که مانند گربهی دلدردگرفته زوزه بکشند.
مامانبزی النگوهایش را انداخت جلوی شنگول و منگول و با تشر گفت: «عین بچهی بز این النگوها را بفروشید و یک تکه زمین بخرید و علف بکارید.»
***
دَه سال از آن روز گذشت. شنگول و منگول یک علفزار بزرگ داشتند و یک کارخانهی تولید علفِ نیمهآماده. سه شریک هم داشتند بهنامهای بُزغول و سوسول و اوشکول که از دوستان دوران بُزدانشجوییشان بودند. پنجتایی کجداروَمریز کارخانه را اداره میکردند تا اینکه آقاگرگه یک بلایی سر زمینشان آورد که هرچه علف میرویید، بوی سگمُرده میداد. به بزها هم خبر داد که محض تنوع بوی علفها را برایشان عوض کردهاست. بُزکارشناسهای کارخانه نتوانستند چارهای بیابند. سرانجام برای آقاگرگه پیغام فرستادند که چه میخواهد. آقاگرگه گفت: «من سالهاست که گیاهخوار شدهام. کُلی فالور دارم که میدانند هرجا باشم، مایهی امنیت و شادی هستم. بهدلیل این شایستگیهایم میخواهم من رییس کارخانهتان باشم. اگر نپذیرید، کاری میکنم که فقط زامبیها مشتری محصولات شما باشند. آخر نسل جدید زامبیها شیفتهی علف با بوی سگمُرده هستند.»
شنگول و منگول و سوسول و بزغول و اوشکول یک کنفرانس خبری ترتیب دادند و همه را خبردار کردند که آقاگرگه خیلی پلید است و میخواهد با نابودکردن کارخانه، علف همه را آجر کند و باید او را از میدان بهدر کنند.
حبهی انگور که حالا یک شرکت دانشبنیان در زمینهی اصلاح و تولید بذر داشت، کنفرانس خبری بُزبرادرهای خود را دید و فوراً فهمید که آقاگرگه بر سر علفزار دقیقاً چه بلایی آوردهاست. سریع به برادرهایش خبر داد که آقاگرگه آبی را که برای آبیاری علفزار استفاده میکنند، با سَمِ سگمُردوسیل آلوده کردهاست. گفت که شرکتش سالهاست که بذرهای بسیار باکیفیتی که مقاوم به سگمردوسیل هم هستند، تولید کردهاست.
شنگولاینها به او پاسخ دادند: «این قرتیبازیها را برای خودت نگهدار. اصلاً ما خودمان میدانستیم که آقاگرگه آب علفزار را آلوده کردهاست؛ رسانهای نکردیم تا ریا نشود. خودمان بهتر بلدیم حساب آقاگُرگه را برسیم.»
شنگول و منگول و بزغول و سوسول و اوشکول هی فکر کردند، هی کاهو خوردند، هی فکر کردند، هی کاهو خوردند، اما چارهای نیافتند. بعد هی کاهو را با سکنجبین خوردند و هی فکر کردند، اینبار چارهای یافتند. از خوشحالی آهنگِ «آخ واویلا لیلی» را پِلِی کردند و قِرهای درشت ریختند.
یک دیگ سنگی بزرگ در جهاز مامانبزی بود که پنج دسته دورتادورش داشت. بزها تصمیم گرفته بودند که در جای مناسبی از منبع آب کشیک بدهند تا آقاگرگه برای آلودهکردن آب بیاید. بعد آن دیگ سنگی را باهم بگیرند و بیندازند روی سر آقاگرگه و مغزش را کوکو کنند. برای اینکه دیگ سنگینتر شود، قرار شد اوشکول را که از بقیهی بزها سنگینتر بود، با کلاه ایمنی داخل دیگ بگذارند. اما دراینصورت دیگر زورشان به بلندکردن دیگ نمیرسید. به حبهی انگور پیغام دادند که برای نابودکردن آقاگرگه وظیفه دارد که به کمک بیاید و دستهی پنجم دیگ را بگیرد. وگرنه خیلی بزِ خری است.
حبهی انگور اول بهخاطر جابهجاکردن رکورد بخیهزدن به آبدوغ به آنها تبریک گفت، سپس به آنها اطمینانخاطر داد که در شرکتش بادمجان واکس نمیزنند، بلکه برای چنین مشکلاتی چارهجویی میکنند. تأکید کرد که بذرهایش هم به آن سم مقاوم هستند و هم علفهای باکیفیتتری از آنها حاصل میشود. بهعنوان حرف آخر هم گفت: «گیرم که آقاگرگه را خمیر کردید، با علفهای کمکیفیتتان چه میکنید؟ من به همه میگویم که میشود بهتر از کارخانه محافظت کرد، اما شما نمیتوانید.»
شنگول و بقیهی بزها دوباره کنفرانس خبری ترتیب دادند و اعلام کردند که بهزودی با نقشهای خفن و محرمانه شر آقاگرگه را کم میکنند. حبهی انگور را هم همدست آقاگرگه معرفی کردند و گفتند خیلی بزِ خری است. بعدش هم رفتند برای اوشکول فستفود بخرند تا سنگینتر شود.
قصهی ما بهسر رسید و این صوبتا.