
پارت اول
از خستگی زیاد و انکار ناپذیر اگه یک ثانیه چشم هایم را روی هم می گذاشتم بر خوابی فرو می رفتم .
آخرش بود نباید می گذاشتم خستگی مانع کارم بشود یا کارم را بد از در بیارد .
کتاب حدود ۳۰۰ صفحه شده بود که هر کدام از این صفحات را من با جون دل نوشته بودم .
ذره ذره کلماتش باعث می شد من به دنیای کتابم سفر کنم و از این دنیای پلید فاصله بگیرم .
بله من در رویاهایم زندگی می کردم ، جایی که هر چیزی ممکن بود .
ظاهر ، تیپ ، شغل ، خانواده و حتی پول نمی توانست جلوی پیشرفت انسان را بگیرد .
ایده ی این رمان در خوابی نا معلوم به من ابلاغ شد.
نمی دانم چرا ، اما این تنها رمانم بود که نصفه ولش نکردم و تا آخر ادامه دادم و حالا از جانم برایم ارزش بیشتری داشت .
هر کدام از شخصیت هایش تکه ای از روح و جان من بودند .
صفحه آخر کتاب
.................................................................................................... شاید همچی همان طور که من می خواستم پیش نرفت اما مهمترین چیز این بود که من به عشق حقیقی ام رسیدم . شاید مسیر پیش روی ما بسیار پر خم و پیچ و دشوار باشد اما ما می توانیم مثل گذشته با هم از پسش بر بی آییم .
پایان
می لین
بلاخره تمام شد . حاصل پنج سال زحمت مداوم من .
با اینکه داستان خودم بود اما با اون اشک ریختم ، خندیدم ، با اون با بزرگ شدم ، رشد کردم و زندگی کردم .
لبخندی از سوی رضایت و خشنودی با تمام خستگی هم زدم .
شوق انکار ناپذیری داشتم چون رمانم را فردا چاب می کردم .
می خواستم لپ تاپ خاکستری رنگم را ببندم که تازه یادم آمد دکمه ی ذخیره را نزدم . خیلی حواس پرت بودم .
چتری های بلندم را کنار زدم تا صفحه ی لپ تاپ برایم قابل دید باشد و دکمه ی ذخیره را فشار دادم .
بلاخره داستان زیبایم تمام شد .
خواستم که چشم هایم را ببندم که ناگهان صدای نغمه مانند و زیبایی من را به خود آورد . صدا مانند آواز پرونده ای خسته و غمگین بود .
صدا دور لپ تاپم چرخید و آن را روشن کرد .
از صفحه کتابم میلیون ها یا شاید هم میلیارد ها کلمه بیرون کشید و آن ها را چرخاند و من همینجور متحیر به آن خیره شده بودم . آن صدا کلمات را به حرکت واداشت وه بیرون رفت .