
التهاب گوش
التهاب گوش یا عفونت گوش که به نام اوتیت (Otitis) شناخته میشود، یکی از بیماریهای شایع گوش است. شایعترین نوع آن عفونت گوش داخلی به ویژه بخش حلزونی گوش میباشد.
انواع التهابات و عفونتهای گوش
1. گوش خارجی
عفونت گوش خارجی (به انگلیسی: Otomycosis) یک بیماری مزمن گوش خارجی (لاله و مجرای شنوایی گوش) محسوب میشود. عامل این بیماری قارچهای ساپروفیت هستند که مهمترین آنها آسپرژیلوس نیجر است. البته عوامل دیگری همچون مخمرها و درماتوفیتها (عوامل کچلی) نیز میتوانند این بیماری را ایجادکنند. این بیماری به علل مختلف از جمله مشکلات آناتومیک گوش مانند تنگی مجرای شنوایی، فروکردن جسم خارجی در گوش و ایجاد زخم در آن و باقی ماندن آب در گوش پس از استحمام و شنا ایجاد میشود. با مرطوب شدن مجرای گوش دو شرایط مطلوب برای زندگی قارچها یعنی رطوبت و تاریکی فراهم میگردد و در نتیجه هاگ قارچ در آن تکثیر مییابد. این بیماری معروف به بیماری شناگران است.
التهابات گوش خارجی بیشتر مربوط به حشرات و قارچها میباشد. البته که عفونتهای ارثی نیز وجود دارند که درصد آنها کم است. اما امروزه عفونت گوش شناگران شایعترین عفونت گوش خارجی است. نام دیگر این بیماری - گوش شناگران - میباشد، زیرا بیشتر در شناگران که گوششان مرطوب است دیده میشود؛ ولی شرایط دیگری مثل حمام کردن، دوش گرفتن نیز میتواند باعث ایجاد این عفونت شود. پس از ورود آب در کانال خارجی گوش، باکتریهائی که بهطور نرمال در گوش ساکن میباشند، تکثیر شده و باعث ایجاد عفونت و التهاب و تحریک مجرای گوش میشوند. اگر عفونت پیشرفت کند میتواند علاوه بر کانال گوش، قسمت خارجی گوش را نیز درگیر کند.

علائم عفونت و التهاب گوش خارجی
از علائم آن میتوان به شوره، خارش، درد، التهاب، قرمزی کانال خارجی گوش، احساس کمشنوایی و ناشنوایی به علت تجمع توده قارچی جلوی پرده گوش اشاره کرد. معمولاً پس از مدتی باکتری هم به محل وارد میشود.
درمان التهاب گوش خارجی یا گوش شناگران
2. گوش میانی
معمولاً بیماری به واسطه وجود علایمی مانند فشار منفی در گوش میانی و مایع در گوش شناسایی میشود و علامت یا نشانه سیستماتیک دیگری مبنی بر عفونت وجود ندارد. کم شنوایی انتقالی در حد ملایم تا متوسط ایجاد میشود و اگر در مراحل ابتدایی، عفونت درمان نشود، میتواند به شکل مشکلی شدید و پیچیده بروز کند.
منبع: wikipedia