
توجه: در این متن از برخی کلمات به عمد مکرراً استفاده شده است.
بهار است. و هوای اردیبهشتی مطبوع تر از هر زمان دیگری به نظر می رسد. این حس دلنشین را حتی از پنجره هم به راحتی می توان تشخیص داد.
دقایقی ایستادن بدون این پا و آن پا کردن و تماشای رقص شاخه های درختان، زیر سایه ها و لابه لای شاخ و برگ ها کامجویی پرنده ای با چشم های بسته از نوازش قطرات باران، و بارانی که این روزها سانس های نمایش خود را افزایش داده است.
و این یکی حتی به پشت پنجره ایستادن هم نیاز ندارد. صدای لطیف اما عجیب و غیر قابل ضبط سقوط دانه های هماهنگ بر ناودان ها حتی از نرم افزارهای پیش بینی آب و هوا هم قابل درک و لمس است.
چرا؟ شاید به این دلیل باشد که این روزها ذهن هایمان طبیعی تر و خوش آیند تر از آن را به خاطر ندارد.
پس طبیعی است اگر ما در برابر این احساس طبیعی، واکنش های طبیعی داشته باشیم.
مانند اینکه پنجره ها و درهای بالکن ها را باز بگذاریم، تا به قول یک آشنا، کورانی مصنوعی ایجاد کنیم تا از این نسیمی با طراوت که اگر محیط محیا باشد همه ما را خالصانه طواف خواهد کرد بی بهره نمانیم.
البته نباید فراموش کنیم که طبیعت محدود به درخت و سبزه نیست!
و در عالم فطری و منسوب به طبیعت، حتی رفتار ها هم طبیعی هستند!
البته این به معنای جدا کردن دست های اراده و اختیار از زندگی های ما نیست.
بلکه ذات موضوع حقیقتا طبیعی است؛ یعنی اراده های طبیعی!
بنابراین انسان اگر اصرار بر خودکشی روحی نداشته باشد و فطرت خودش را برای ردیابی حقوق خود آزاد بگذارد، تمامی راستی ها و درستی ها را خواهد یافت و در مقابل پرداخت بهای آن نه تنها برای تکالیف معقول هیچ نوع سرکشی ندارد بلکه از آنها استقبال هم خواهد کرد.
بله این انسان است که در این مسیر برای نهایت کامیابی از احساسات ناب طبیعی تنها نیست و مسیرهای طبیعی را با سرشت خود شناسایی می کند و اگر در این کشف ناکام بماند، از اینکه خود را محروم ابدی بداند حذر می کند و راه مصنوعی مختص به خود را می سازد.
تمام این توصیفات مخصوص انسان است. اوست که نه تنها در بحبوحه و گرماگرم عمر محدود خود، بلکه در سرتاسر طول و عرض تاریخ اینچنین رفتار کرده و می کند؛ و یا حداقل در تلاش بوده که این چنین عمل کند.
چرا گاهی آدمی در طریق این کامیابی با مشقت بیشتری مواجه می شود؟ جواب واضح نیست اما دور از ذهن هم نیست. در اینجا غرض این نیست مانند یک کتابفروش که قصد معرفی و فروش کتاب هایش را دارد از شما پرسیده شود که از رنسانس چه می دانید؟ اما اگر اندکی اهل مطالعه تاریخ هم باشید، حتما اطلاع دارید که آدمی از ابتدا و در راه انعقاد کلمه انتها، چه زمانیکه ایستاده بر سکوی پیشرفت در پی یافتن لذت های جدید بوده تا صفحات مهم کتب تاریخی را کتابت کند و چه قصد داشته که در میانه روزمرگی از خوشی های از قبل تعریف شده برخوردار شود، همواره با مشکلاتی رو به رو بوده و هست. از مشکلات شخصی و انفرادی گرفته تا مشکلات همگانی و فراگیر، یا حتی اپیدمی یک ویروس!
همین جملات به صرف روی کاغذ بودن کافی است تا کمی ظن و ترس بر همه ما مستولی شود. زیرا هنوز اصطحکاک روانی و رفتاری ما با آن به پایان نرسیده و همچنان ادامه دارد. هرچند که از همان آغاز سعی کردیم که با اقداماتی از قبیل اجرای طرح هایی مانند فاصله گذاری اجتماعی خود را مسلط جلوه دهیم و با نمایش و اعلام آمارها و مقایسه با سایر کشور ها رقابتی موفق را به القاء کنیم.و پس از گذشت مدتی با اضافه کردن کلماتی همچون "هوشمند"، کم کم دم از غلبه بر این مشکل بزنیم. خود شما در این جامعه سکونت دارید و بهتر از هر کسی دیگری از موفقیت یا عدم موفقیت این طرح ها و اقدامات و کلمات اطلاع دارید و یا اگر می خواهید دانسته ها و داده های خود را افرایش دهید کافی است جستجویی ساده از کلید واژه های مخصوص این روزها در موتور جستجوگر گوگل داشته باشید. بنابراین بیش از این به خود شما واگذار می شود.
اما میل به چنین اقداماتی و طراحی کورس هایی که در این روز ها فراگیر و همه جایی شده، دقیقا به گلوله برفی کوچکی تشبیه می شود که مولد بهمنی غیر قابل کنترل است. وقتی کوشش طبیعی انسان برای پیمودن راه های طبیعی و یا ساخت راه های مصنوعی در جهت رفع مشکلات و موانعی که قصد حکومت دارند از مسیر صحیح و اصلی منحرف می شوند، رقابت هایی زائد متولد می شوند که مثل خزه استقامت نردبان انسانیت را می مکد و شخص بالارونده را تنها و معلق میان زمین و آسمان با پوکی محض رها میکند.
به همین سبب حتی فارغ از مسائل و تبعات اقتصادی، معضلات گوناگون دامن گیر ما می شود و ما را به نحو دردناکی زمین می زند، مانند دنده های یک موتور سیکلت که گوشه لباس از هرکجا بی خبری را به دندان می کشد. ولی ما به گونه ای رفتار میکنیم که گویا سقوط سرنشین از مرکب مسئله اصلی نبوده است.
همگی درباره مقصود این جمله آگاهی کامل را داریم پس گذر میکنیم.
درباره کرونا هم دقیقا همین فرآیند مستقر و مستعمل شده است. از یک دوست شنیدم که می گفت صحبت از حوادث کرونایی دیگر نخ نما شده و آدم را دل زده می کند. شاید سوء و ممنوع نباشد اگر این احساس بی میلی را مشترک برای کل جامعه تفسیر کنیم.
فراموش نکنیم که در مواجه و مقابله با هرچیز جدید؛ سرسختی، تمایل به رقابت و انتظار از دیگران به شدت افزایش پیدا می کند. حتی اگر این سه عامل را طوفان هایی در نظر بگیریم که وقوع و حادث شدنشان خارج از اراده ماست، اما قطعا نحوه مقابله با آنها کامل ارادی و فرمان پذیر از اختیار ماست. ما کاملا مختار هستیم که طبیعی رفتار کنیم.
پس بهتر نیست به جای اینکه با صرف صحبت، نان در بیاوریم و یا جلب توجه بیهوده کنیم، حداقل درباره نان های آجر شده و یا آجر سازان و آجر شکنان تامل و تفکر کنیم؟
انتظاری نیست که همگی درباره مافیای ماسک و لوازم بهداشتی اطلاعات داشته باشیم؛ انتظاری نیست که همگی بدانیم چرا قیمت فروش گوجه فرنگی برای باغدار زحمتکش کیلویی چهارصد تومان است اما قیمت خرید برای مصرف کننده بی نوا در بازارها فرسنگ ها با حقیقت فاصله دارد؛ انتظاری نیست همگی بدانیم چرا این روزها کانتینر های ماسک از کانتینر های نفت ارزشمند تر هستند و با این حساب سرنوشت کشور متکی به نفت چه می شود. و...
اما انتظار می رود همه بدانیم آدمی ابتدا روح و سپس جسم است. انتظار می رود همگی ردیاب حقوق خود را آزاد بگذاریم و راستی ها و درستی ها را بیابیم و مقابل از تکالیف حقیقی ترسی نداشته باشیم. انتظار می رود بر سرشت و فطرت خود تکیه کنیم و در پی کامجویی از احساسات ناب و طبیعی باشیم.
و به هیچ عنوان چنین حرکت هایی دشوار نیست و در مقیاس عمومی، حداقل های موجود درباره خود و نزیکانمان به اندازه ای هست که سرگرم کننده و مفید باشد.
مهران مدیری در برنامه از حضار و بینندگان خواست که دختر خانم جوانی را تصور کنند که بعد از گذشت مدت ها تصمیم گرفته تا دستی بر صورت خود بکشد و حالا دائما می شنود که به می گویند "به صورتت دست نزن". حال شما احوال این دختر خانم را تصور کنید!
و یا بیشتر از آن، دختر خانم و آقا پسر جوانی را تصور کنید که بعد از مدتها دوندگی به خودشان اجازه داده اند تا اندکی بایستند و با برگزاری یک عروسی در وسع و استطاعت خودشان نفسی تازه کنند و برای یک دوندگی طولانی در زندگی مشترک انرژی مکفی ذخیره کرده باشند، اما حالا دائما می شنوند که "اجتماعات ممنوع است اما در مورد لغو رزرو تالار با شما مساعدت می شود".
دست کشیدن بر صورت ها حتی محدود به تعابیر عرفی معنایی دارد، آیا میدانیم در این مورد ما چه حقوق و تکالیفی داریم؟
ازدواج حتما از حقوق ابتدایی هر شخص است، آیا می دانیم بارز ترین نشانه های آن چیست؟
و ...
اگر نسبت به حقوق فردی و خانوادگی خود اگاهی داشته باشیم،
می توانیم آگاهی از حقوق اجتماعی را نیز در اختیار داشته باشیم.
به این معنا که می توانیم از خود بپرسیم،
سرنوشت کارگران ساده ای که قربانی جلوگیری از ضررهای سرمایه داران می شوند چیست؟
تکلیف نابرابری موجود در کادر درمانی از قبیل عدم مساوات در دریافت کارانه و غیره که این روز ها در خط مقدم مقابله با کرونا هستند چه می شود؟
و...
آشنایی بیشتر حقوق و تکالیف خودمان برابر با زمان و نحوه صحیح مطالبه و اداء بهتر آنهاست.
به تبعیت از انتهای این مقاله و برای حسن ختام،
"ده نکته از حقوق و تکالیف اصلی ما قبل از ازدواج" درنظر گرفته شده است.
هم اکنون این ده نکته و تمامی محتوای تولیدی ما را به صورت یکجا در کانال تلگرامی به آدرس زیر در اختیار داشته باشید: