در سراسر زندگی ننگین و تاسف‌بارم از ناله کردن برای کسی که کاری از دستش برنمیاد بدم میومده و دلم نمیخواست درد و رنج خودمو به کسی که کاری ازش برنمیاد یا نمیخواد کاری بکنه تحمیل کنم. اما واقعیت اینه زندگی کاری میکنه از ایده‌آلی که داشتیم فاصله بگیریم.
این متن چیزی جز حس من به شرایط موجود نیست، چیزی جز چندتا تفسیر یاس‌آمیز نیست، و خودمونی بگم چیزی جز چص‌ناله نیست، پس اگه حوصله اشو ندارید نخونید چون نمیخوام به کسی کاری ازش برنمیاد چیزیو تحمیل کنم اما باید این حرفا رو بالا بیارم.
۳ ماه میشه که تو ویرگول چیزی ننوشتم، فکر میکنم به خاطر اینکه از حرفای الکی قشنگ یا فلسفی کصشر خسته شدم، جدیدا این خشم رو نسبت به هر چیزی که فلسفی یا عمیق حرف میزنه دارم. نمیدونمم چرا؟ ولی خب شاید میدونم، خستم واقعا. من ی پسر ۱۷ ساله احمقم با زندگی مسخره و تاسف بار. عجیبه، توی زندگی روزمره ام درگیر خیلی چیزای مسخره ای هستم. خیلی مسخره حتی شرمم میاد بگم، شاید مقصرش من نیستم ولی بارشو روی دوشم احساس میکنم. چیزای حقیر مثل کرایه ماشین، تابو های خانوادگی احمقانه وای خدای من حتی نمیتونم بنویسمشون انقدر که احمقانه‌ست. توی ی شهر کوچیک با خانواده سنتی و از هم گسسته و مسائل احمقانه زندگی میکنم ولی خیلی پر ادعا هستم، صادقانه بگم لقمه های بزرگ تر از دهنم برمیدارم، میدونید چی میگم؟ خونه و زندگی من شبیه شخصیت های فیلم های سعید روستاییه ولی در عین حال هر ماه جلسه نقد کتاب میرم حتی اگه شده پولشو قرض کنم، متناقض نیست؟ حتی احمقانه‌ست. باور کنید اینارو تعریف حساب نمیکنم، از خودم خستم، من انگار در دو دنیای متفاوت زندگی میکنم، انگار من دو نفرم. جلسه نقد کتابی که میرم پر از آدمای پولدار و روشنفکره که میشینن و از نظام سرمایه داری مینالن و درمورد پوچی مدرن کصشر میگن، آدمایی که وقتی ۶ سالشون بود پیانو آکوستیک خونه شون بود، بعد من از در و دهات کلی میکوبم و میرم اونجا تا درمورد مواجهه با پوچی مدرن باهاشون بحث کنم. خنده دار نیست واقعا؟ بعد جلسه ام اونا سوار تویوتا کمری میشن برمیگردن خونه اشون من کنار خیابون وایمیسم و دست تکون میدم تا ماشینای خطی سوارم بکنن، خیلی بامزه ست نه؟
شاید باورتون نشه توی خرید مایحتاجم مشکل جدی دارم ولی هنوز پیش درمانگر میرم، توی اتاق درمان درمورد پذیرش و مواجهه جنسی با درمانگرم یک ساعت تمام بحث میکنم ولی بعد جلسه برنامه ریزی میکنم که پول جلسه بعد رو چجوری جور بکنم.... واقعا خنده داره. باید با پدرم سر اینکه نمیخوام براش کار کنم بحث کنم ولی در عین حال دارم دوره متن خوانی پدیدارشناسی روح هگل میبینم که البته دوره رو از تلگرام پیدا کردم. خیلی عجیبه خیلی این تناقض روی روان من فشار میاره. اینجا میام و متن های ادبی شما عزیزان رو میخونم و کامنت میزارم ولی خرید بسته اینترنتیم برام مسئله ست، عجیب نیست؟ هم شهری های من هیچکدوم دانشگاه نمیرن از ی سنی که میگذره میرن بنایی و گچکاری و این کارا، من چرا علاقه ام سمت دانشگاه رفتن بود؟ اصلا من با این محله احساس غریبی میکنم، نمیخوام بگم اونا بدن یا من خوبم دارم میگم ما با هم فرق داریم، من خیلی بی ارزش تر و احمقانه ترم. مثلا اینجا همه رپ گوش میدن قطعا اشکالی نداره، پس چرا من متال گوش میدم؟ اینجا همه ۱۸ رو که پر میکنن میرن مکانیک میشن، من چرا میخوام برم دانشگاه؟ تازه اونم علاقم چی باشه خوبه؟ روانشناسی، احمقانه ست نه؟ اینجا همه پول جمع میکنن باهاش موتور بگیرن ، ماشین بگیرن من چرا پول جمع میکنم کتاب میگیرم؟ دوره فلسفه میگیرم ؟ بازم میگم باور کنید اینارو خوب نمیدونم روزی صد بار به خاطرش به خودم فحش میدم.
کلا انگار چون فقیرم یا چون توی شهر کوچیکم حق ندارم چیز دیگری باشم، حس میکنم به خاطر فقر حق ندارم حرفی فرای روزمرگی بزنم حس میکنم حق ندارم کتاب بخونم، حق ندارم آسیب کودکی داشته باشم ، حق ندارم پیش درمانگر برم، حق ندارم کافه برم. واقعا هم فقر فرساینده ست.
من از ۷ سالگی با بابام رفتم سرکار، اصلا نمیخوام درمورد تجربه وحشتناکم بگم ولی میخوام بگم من خونگی نبودم و نیستم من عاشق قشر کارگرم عاشق قشر فقیر هستم، هیچوقت فکر نکردم چون کتاب میخونم ازشون برتر یا بهتر بلکه همیشه برعکس بوده فکر میکردم از اونا احمق ترم.
حس میکنم قبلا متن های بهتری مینوشتم، نه فقط یکسری ناله امیدوارم دوباره به اون دوره برگردم.
درکل فقر بده ولی این دوگانگی ی چیز بدتریه، هیچوقت این مردم منو از جنس خودشون ندونستن، همیشه با من مثل ی مسافر برخورد کردن ، ی غریبه .....
