
جلسه تمام شد و سران حزب یکییکی به سمت در رفتند. استالین با همان نگاه شکاک همیشگی زیردستانش را میپایید. نیکلای وُزنسنسکی هنگام خروج بود که استالین صدایش زد.
استالین: رفیق وُزنسنسکی، چرا چند روزی پیش ما اقامت نمیکنی؟ چند روز در مسکو بمان و ترتیب چند کار را بده.
وُزنسنسکی: رفیق استالین، از محبت شما ممنونم، اما باید به لنینگراد برگردم و پیام شما را برسانم.
استالین با تندی گفت: رفیق وُزنسنسکی، چند روز اینجا بمانید.
وُزنسنسکی مکث کرد و گفت: حالا که اصرار دارید، حتماً انجام وظیفه میشود، رفیق استالین.
استالین لبخندی زد: عالیه. رفیق اسپیریدونوف محل اقامتت را نشانت میدهد.
وُزنسنسکی خارج شد و استالین لحظهای به در خیره ماند. سپس به دفترش رفت. چند دقیقه بعد در به صدا درآمد.
استالین: کیه؟
بریا: بریا هستم، رفیق استالین.
استالین: بیا تو.
بریا وارد شد. استالین به او اشاره کرد بنشیند.
استالین: امروز وُزنسنسکی اینجا بود. ازش خواستم چند روز در مسکو بماند. اول امتناع کرد، اما قبول کرد. حالا طعمه در چنگ ماست. در این چند روز تمام جلساتی را که در لنینگراد داشته بررسی کن و برایم مدرک جمع کن.
بریا: حتماً، رفیق استالین. اما هنوز متوجه نمیشوم چرا به او شک دارید.
استالین: کاملاً مشخص است. او از سگهای ژدانوف بود و در فتنه لنینگراد نقش داشت. بعد از آن هم تحرکات عجیبی داشت؛ جلسات مخفی با سران لنینگراد و حتی غیبت از جلسهٔ ماهانهٔ حزب. میخواهم مطمئن شوم و تا چند روز دیگر پروندهای داشته باشم که حکم اعدامش را امضا کنم.
بریا: حتماً این کار را میکنم.
بریا رفت و استالین پیپش را روشن کرد. دوباره همان فکر همیشگی به سراغش آمد: این بار چه توطئهای در کار است؟
ناگهان سرگیجه گرفت. خواست از جا بلند شود، اما از هوش رفت.
صبح روز بعد، در داچای کونتسفو، چشم باز کرد. ماتریونا بوتوسووا و بریا بالای سرش بودند.
ماتریونا گفت: رفیق استالین، حالتان بهتر است؟ همه نگران شما بودیم.
استالین: بله، فقط کمی سرگیجه داشتم.
بریا گفت: دکتر میگوید فشار کار زیاد بوده و به استراحت نیاز دارید.
استالین ناگهان به یاد وُزنسنسکی افتاد. به ماتریونا نگاه کرد. او فهمید و از اتاق بیرون رفت.
استالین: رفیق بریا، ماجرای وُزنسنسکی به کجا رسید؟
بریا: شواهد مهمی پیدا کردم. وُزنسنسکی و گئورگی ژوکوف چندین بار مخفیانه ملاقات داشتهاند؛ حتی امروز صبح هم در اقامتگاه ژوکوف با هم دیدار کردهاند. چند تن از سران حزب نیز پیش از آمدن به مسکو با او ملاقات داشتهاند.
استالین: میدانستم. آنها قصد کودتا دارند. امشب پرونده را بیاور تا امضا کنم.
بریا: رفیق، فکر نمیکنید دارید زیادهروی میکنید؟
استالین با خشم گفت: امنیت ملی در خطر است! حالا برو و کاری را که گفتم انجام بده.
تا شب استالین منتظر ماند. اواخر شب، ماتریونا خبر داد بریا همراه دو نفر دیگر آمده است.
بریا وارد شد: سلام، رفیق استالین.
مردی ناشناس پشت سرش وارد شد. سپس وُزنسنسکی.
استالین با تعجب به بریا نگاه کرد.
بریا گفت: رفیق استالین، بعد از بررسی بیشتر فهمیدم شک ما به وُزنسنسکی اشتباه بوده. دیدارهای او برای پیدا کردن عامل توطئهها بوده است.
وُزنسنسکی گفت: من همیشه به حزب وفادار بودهام.
استالین: پس دلیل این توطئهها چه بود؟
وُزنسنسکی نزدیک شد و آرام گفت: حرومزادگی تو، استالین.
مرد ناشناس و وُزنسنسکی استالین را مهار کردند. بریا سرنگی بیرون آورد و پس از تزریق، در گوشش گفت:
«لطفاً این غرور لعنتیت را هم با خودت ببر، جوزف.»
استالین آخرین نگاهش را به بریا انداخت و چشمانش بسته شد.
صبح روز بعد رادیو شوروی اعلام کرد:
«جوزف ویساریونوویچ استالین بر اثر سکتهٔ مغزی درگذشت.»
و کشور برای سی روز در عزای عمومی فرو رفت.