سمیرا مثل همیشه راس ساعت ۹ شب به خانه میرسد. مضطرب کلید را روی جاکفشی میگذارد و به سمت اتاق میرود، لباس هایش را عوض میکند و موبایلش را برمیدارد و شماره را میگیرد.
سمیرا : الو ؟ دانیال؟
دانیال: الو جانم؟
سمیرا: خوبی ؟ چی‌شد؟ دکتر چی‌گفت؟
دانیال : ولش کن، بیخیال.
سمیرا: دانیال خواهش میکنم.
دانیال: یکم قضیه جدیه.
سمیرا: یعنی چی یکم جدیه؟ چرا مثل آدم حرف نمیزنی؟
دانیال: چی میخوای بدونی؟ باید شیمی درمانی رو شروع کنم، خوبه ؟ این راضیت میکنه؟ دارو هام هرکدوم خدا تومنه اینا تورو ارضا میکنه؟
سمیرا شروع به اشک ریختن میکند.
دانیال: خواهش میکنم سمیرا گریه نکن. شاید حالم بهتر بشه دکتر گفته باید بستری بمونم، اینجوری تحت نظرم. سمیرا میشنوی؟ خواهش میکنم.
سمیرا هق هق کنان میگوید: آره میفهمم، باشه باشه ولی آخه چرا؟ چرا باید این بلا سر تو بیاد من نمیفهمم، خدایا چرا اینطوریه؟
دانیال: عزیزکم، چیزی نشده هنوز که، ما باید روحیمونو حفظ کنیم اشکالی نداره.
سمیرا : باشه باشه. به مامانت گفتی؟ بیمارستان کسی پیشت میمونه؟
دانیال: آره به مامان گفتم، دیگه کیو دارم؟ مامان پیشم میمونه دیگه.
سمیرا دوباره بغضش می‌ترکد و میگوید: دانیال، متاسفم من واقعا نمیتونم بیام پیشت، میدونی که شرایطم چجوریه؟ چی بگم آخه؟ بگم همکارم مریضه؟ میدونی که چی میگم؟ اون بهم شک میکنه.
دانیال : آره سمیرای من، منم چیزی نگفتم، اشکال نداره اصلا.
سمیرا: مرسی که درک میکنی، الان درد داری؟ بیمارستان خوبه؟ اوضاعت ردیفه؟
دانیال : آره بد نیست، بیمارستانه دیگه.
سمیرا : ای کاش الان پیشت بودم، باور کن همه جوره خودمو وقفت میکردم ولی خدایا لعنت به من نمیتونم.
سمیرا دوباره گریه میکند.
دانیال: خواهش میکنم سمیرا، نمیخوام اشکتو ببینم، گریه نکن میفهمه.
سمیرا: باشه باشه ، ببین من دیگه باید برم، تو مطمئنی پول نمیخوای؟ میتونم از محمدرضا قرض کنما، میگم برای یکی از دوستام میخوام که شک نکنه.
دانیال : نه عزیزم فعلا پول دارم، اگر نیاز شد بهت میگم، حالا سریعتر برو الان میادا، مراقب خودت باش.
سمیرا : باشه ، می‌بوسمت.
سمیرا تلفن را روی میز میگذارد، سرش را در دو دستش میگیرد و اشک میریزد.
به ساعت نگاه میکنم ساعت ۹:۴۵ دقیقه شب است، سریع بلند میشود و به دستشویی میرود. جلوی آینه دستشویی اشک هایش را پاک میکند، کمی آرایش میکند. در همین حین صدای در می‌آید. صدای بچه در خانه میپیچد.
محمدرضا : آرسام، آروم بدو.
آرسام : مامان،مامان.
سمیرا: جانم؟
آرسام : مامان ببین امروز شلوارمو توی مهد کودک پاره کردم.
سمیرا آهی کشید و گفت : باشه بزار توی اتاق میبرمش خیاطی.
محمدرضا پیش سمیرا آمد و بوسه ای بر پیشانی اش زد.
سمیرا : خوبی عزیزم؟
محمدرضا : آره، گل.
سمیرا : کار چطور بود ؟
محمدرضا : خوب بود، غذا رو بیار بخوریم گشنمه.
سمیرا با وجود احساس ضعفی که دارد میز را می‌چیند.
سه نفری سر میز نشسته اند و مشغول خوردن هستند.
آرسام : مامان، من امروز ی کتونی قشنگ تو مغازه دیدم، با بابا صحبت کردم میخوام بخرمش.
سمیرا: نه، چندتا کتونی میخوای مگه تو؟ توی همین ماه دوتا خریدی. من ۳۵ سالمه کلا ۲ تا کتونی دارم.
آرسام : خب شاید من با تو فرق دارم.
سمیرا: آرسام، خواهش میکنم اصلا حوصله بحث های طولانی ندارم، تو نباید...
محمدرضا : چه اشکالی داره سمیرا؟ میخرم برات بابا.
سمیرا لحظه ای به محمدرضا خیره میشود، اما بازهم چیزی نمیگوید.
حین غذا سمیرا بغضش می‌ترکد و شروع به گریه میکند.
محمدرضا : سمیرا چیزی شده؟ آرسام ی دقیقه برو تو اتاقت.
آرسام داخل اتاق میرود.
محمدرضا : سمیرا چی شده؟ چرا گریه میکنی؟
سمیرا اشک هایش را پاک میکند و میگوید: چیزی نیست، خوبم باور کن.
محمدرضا با خشم میگوید: چیزی نیست؟ پس چرا داری گریه میکنی؟
سمیرا : هیچی بابا، همینجوری دلم تنگ مامانم شده.
محمدرضا : تو هم که مارو مسخره کردی، هفته پیش مامانت خونه ما بود.
سمیرا : آره میدونم ببخشید.
محمدرضا : دوباره پریودی؟
سمیرا: نه محمدرضا چه حرفیه؟ هر دفعه باید این سوال مسخره رو بپرسی؟
محمدرضا : چمیدونم تویی دیگه.
سمیرا : الان چون زنم نباید ناراحت بشم؟ آخ خدایا بیخیال من میرم بخوابم.
سریع از جایش بلند میشود و به سمت اتاق میرود خود را روی تخت می‌اندازد و آرام گریه میکند.
