بهروز محکم در آپارتمان رو کوبید و وارد خانه شد. تلو تلو خوران به سمت پذیرایی رفت و جلوی ورودی پذیرایی ایستاد. خانه کوچک ۵۳ متری پر شده بود از بوی الکل.
بهروز با همان حالت مستی و با صدای بلند گفت: سلام بر ناهید خانم، حال شما چطوره بانو؟
ناهید با چهره ای سرد و بی تفاوت روی کاناپه نشسته بود. همان هودی سبز همیشگی را پوشیده بود و با بی‌میلی تلوزیون نگاه میکرد.
بهروز دوباره گفت: ناهید خانم، عزیزکم، چرا جواب سلاممو نمیدی؟
ناهید: سلام.
بهروز : خب؟
ناهید : خب که چی؟
بهروز لنگان لنگان به طرف کاناپه اومد و خودش را کنار ناهید ولو کرد.
ناهید: میشه نزدیک نیای؟ بوی گند الکل میدی.
بهروز : ناهیید، ضد حال نزن دیگه. چرا انقدر نامهربونی؟
ناهید: بهروز، اصلا حوصله ندارم.
بهروز : خواهش میکنم ناهید با من حرف بزن.
ناهید: حرفی ندارم با ی الکلی بزنم.
بهروز : آها پس واسه این ناراحتی ؟
ناهید: نه دقیقا، واسه اجاره عقب مونده، یخچال خالی، کار تمام وقتم و هزار تا چیز دیگه هم ناراحتم.
ناهید فورا تلوزیون را خاموش کرد و به سمت اتاق خواب رفت و روی تخت دراز کشید. دقیقه ای نگذشت که بهروز هم به سمت اتاق آمد و کنار ناهید دراز کشید، بوی الکل داشت ناهید را خفه میکرد.
بهروز : باشه ناهید، قبول دارم. حق داری تیکه بندازی ولی امشب اتفاقی بود و ضمننا مست نیستم.
ناهید : مست نیستی بهروز؟ مست نیستی و با کفش اومدی روی تخت؟ مست نیستی و تا مغز و استخونت بوی الکل میده؟ معلوم هم نیست کی میخوای تگری بزنی.
بهروز : باشه خب یکم مستم ولی میخوام ی حرف جدی باهات بزنم.
ناهید : خواهش میکنم امشب رو بیخیال شو.
بهروز خودش را به ناهید نزدیک تر کرد و آروم دم گوشش شروع به زمزمه کرد: ببین ناهید من امروز ابوالفضل رو دیدم، ابولفضل صالحی.
ناهید: همون رفیقت که باهم به خاطر عرق دستگیر شده بودید؟
بهروز: آره ولی اون الان آدم شده و توی پاساژ ولیعصر ی طلافروشی بزرگ داره، بهم گفت که فردا برم اونجا برای کار.
ناهید : جدی داری میگی؟
بهروز: آره دختر، معلومه که راستشو میگم.
ناهید نگاهی از روی شک به بهروز انداخت و گفت : احمق اون مامانته که به تو میگه شاخ شمشاد، برو خودتو مسخره کن، تو مگه چیزی از طلا فروختن میدونی؟
بهروز : هی ناهید، اینجوری نگو. قرار نیست همین روز اولی بهم ۵۰ میلیون پول بده که، کم کم یاد میگیرم. کار سختیه ولی بالاخره باید برم سرکار اینجوری نمیشه.
ناهید بغض کرد و گفت : بهروز راستشو میگی ؟ واقعا میخوای بری سرکار؟
بهروز : آره ناهید منو چی فرض کردی من الان چند ماهه بیکارم، وقتی تو شرکت بودم رو یادت نیست؟ باور کن بدشانسی آوردم.
ناهید شروع به گریه کرد : میدونم بهروزم، دلم برای اون ورژنت تنگ شده. این چند وقته خیلی داره سخت میگذره، من دیگه نمیتونم این وضع رو تحمل کنم مطمئنی این پسره ابولفضل حقوقتو بیشتر میکنه؟
بهروز : حالا بزار ی روز برم بعد ببینیم ولی عزیزم گریه نکن خواهش میکنم من قول میدم اوضاع رو بهتر بکنم.
ناهید با نگاهی ملتمسانه به بهروز خیره شد او را در آغوش کشید و بوسید. بهروز هنوزم بوی الکل میداد اما دیگر برای ناهید مهم نبود.
صبح روز بعد ناهید در آغوش بهروز از خواب بیدار شد. بهروز هنوز خواب بود. ناهید بلند شد و لباس هایش را پوشید و چند دقیقه ای به بهروز خیره شد و بوسه ای بر پیشانی‌اش زد. به سمت آشپزخانه رفت و صبحانه لذیذی فراهم کرد. بهروز را بیدار کرد و گفت : عزیزم، بلند شو برات صبحونه آماده کردم. بهروز سر میز نشست و با ولع مشغول خوردن شد. ناهید لبخندی بر لب داشت به خاطر اینکه حالا خانه بوی چای تازه میداد. از جایش بلند شد و لباس های کارش را پوشید قبل رفتن بار دیگر بهروز را پر حرارت بوسید و به سمت در رفت. بهروز گفت: آها راستی عزیزم میشه کارتتو بهم بدی؟
ناهید: کارت چرا ؟
بهروز : منو که میشناسی نمیتونم دست خالی جایی برم، ی جوری میشم. فقط میخوام کارتت همراهم باشه، همین.
ناهید: باشه ولی خیلی ازش خرج نکن.
بهروز : نه خرجی نمیکنم، فقط میخوام دستم باشه.
ناهید نگاهی پرشور به بهروز انداخت و گفت: امیدوارم امروز موفق باشی و بتونی کارو بگیری.
بهروز : مرسی گلم، شب زود بیا غذا رو من درست میکنم.
ناهید لبخندی زد و از خانه خارج شد.
شب، وقتی ناهید به خانه برگشت، کسی آنجا نبود. ناهید کمی منتظر ماند اما بهروز نیامد. برای خودش غذایی درست کرد و خورد و بعد هودی سبز مورد علاقه اش رو پوشید و روی کاناپه نشست و با بی میلی مشغول تماشای تلویزیون شد. چند دقیقه بعد، بهروز محکم در آپارتمان رو کوبید و وارد خانه شد. تلو تلو خوران به سمت پذیرایی رفت و جلوی ورودی پذیرایی ایستاد. خانه کوچک ۵۳ متری پر شده بود از بوی الکل.....
