" امشب شب آخره"
اینو رضا وقتی از روی پله های برجک نفس نفس زنان بالا می‌آمد گفت. او با پوتین پاره و یونیفرم گلی به سرعت به سمت حسین رفت، دست روی شونه او گذاشت و دوباره گفت: حسین، امشب بلاخره شب آخره. فردا برمیگردیم خونه این دوسال لعنتی هم تموم شد.
حسین با چشمانی سرگشته و چهره ای بی‌رمق به رضا نگاه کرد و گفت: آره، حق با توئه.
رضا : ولی خوشحال به نظر نمیای.
حسین : نه من اوکیم.
رضا : بگو دیگه، از فردا دیگه همو نمیبینیم، نگران نباش به کسی نمیگم.
حسین: چی بگم بابا ولم کن.
رضا: یا میگی یا میرم تو کل پادگان شایعه میکنم دوست دخترت ولت کرده واسه همین الان ناراحتی.
حسین : ولی من که دوست دختر ندارم.
رضا : خب دروغ میگم.
حسین : برو بگو، بیینم کی باورش میشه من دوست دختر دارم.
هردو زدند زیر خنده رضا دوباره گفت: بگو دیگه.
حسین : باشه بابا، میدونی توضیحش سخته من آماده خونه رفتن نیستم.
رضا : وا میشه مگه؟ غذای خوشمزه خونه، اتاق گرم، تخت نرم مگه آمادگی میخواد؟
حسین: میدونی که مادرم مرده، پس غذای گرم نداریم.
رضا : آره میدونم.خدابیامرزتش، پس واسه همین ناراحتی؟
حسین : نه لزوما، از مرگ مامان خیلی وقته میگذره. مسئله اینکه تو اون خونه کسی منتظرم نیست من ی نون‌خور اضافه ام. بابا حاضره جنازه‌ام بگرده خونه.
رضا: داداش بیخیال، بلاخره خواهرت که هست. ضمننا هرچی باشه از این خوک‌دونی که بهتره؟
حسین: یبار تا حالا همینجوری که داریم باهم حرف میزنیم با خواهرم حرف نزدم، تازه خوک‌دونی کجا بود؟ من خیلی توی این دوسال حال کردم. شما تنها دوستای من هستید. واقعا احساس میکنم به اینجا تعلق دارم، اون بیرون کسی نیستم، اینجا کلی لقب و اسم دارم ولی اون بیرون فقط حسینم. نمیدونم از فردا باید چیکار کنم؟ جایی نیست که برم میدونی چی میگم؟ شاید بهتر باشه برم بیفتم به کار.
رضا : آره همینه. کار آدمو مشغول میکنه کسی چمیدونه شاید اونجا هم بهت حال داد. پسر اندازه آدم های روی زمین راه رسیدن به خدا هست.
حسین : خدا؟ الان واسه من حاج رضا شدی دیوث؟
دوباره صدای قهقهه آنها بلند شد. رضا از جیبش سیگاری درآورد و گفت : خب، دیگه چرت و پرت بسه، بریم اون پشت ی نخ رو بکشیم. راستی امشب تا ساعت چند شیفتی؟
حسین : تا دو شب بعدش تویی دیگه.
رضا : آها آره خوب شد یادم آوردی.
سیگار را کشیدند و رضا به خوابگاه رفت و خوابید.
ساعت یک ربع به دو از خواب بلند شد. لباسش را پوشید و به سمت برجک رفت.
از پله‌ها که بالا می‌رفت گفت: اووف، این چه پله‌ایه ساختن، دهنمون صاف شد.
وقتی رسید، دستش را روی در گذاشت. در نیمه‌باز بود.
رضا: حسین؟
جوابی نیامد.
رضا وارد اتاقک شد. چند ثانیه همان‌جا ایستاد. بعد نگاهش به پنجره شکسته افتاد، بعد به زمین.
لبخند چند ساعت پیشش یادش آمد. حق با رضا بود:
"امشب شب آخره"
