ویرگول
ورودثبت نام
بنیامین قهرمانی نژاد
بنیامین قهرمانی نژاد
بنیامین قهرمانی نژاد
بنیامین قهرمانی نژاد
خواندن ۴ دقیقه·۷ سال پیش

شروع یک زندگی نو

"هر روز با امید به پیروزی و شادی شروع می کنیم و آنگاه که شب می شود از پس پلیدی ها به خوابی آرام پناه می بریم."


این جمله من را یاد داستان ها ،رمان ها و قصه ها می اندازد.
چراکه هیچ وقت و در هیچ روزی همچین حس خیالی(به اصطلاح ایده آل )را نمی توان در دنیای واقعی یافت.
شاید بتوان چند روز انگشت‌شمار را در سال نام برد؛ که آری،این چنین است. اما واقعیت امر این است که روز ها به حس و حالی جدا می‌گذرند.
بعضا روزی بوده که صبح با امید و هدف از خواب بلند شدیم و در پی آن تلاش و بعد از مدتی آنرا فراموش کردیم.
یا شاید هم به یاد خاطره‌ای شاد بودیم یا بابت اتفاقی خوشحال شدیم و تا به شب فرارسید آن خاطره را در پس صفحات اینستاگرام و چت های تلگرام فراموش کردیم.
یا برعکس روزی هم بوده که اتفاقی بد افتاده یا از اینکه نتوانستیم بعد از تلاش‌های زیاد به هدفی دست‌پیدا کنیم ناراحت و مغموم روز ها را به شب سپری کردیم.

روزی پس از روز دیگر می رود.

و هزاران نوع اتفاق دیگر که در دنیای واقعی می افتند و ما برای کمبود هامان به قصه پناه می بریم و برای هم آرزوی خرسندی و امید داریم.
و خوب کاملا امری طبیعی است به این دلیل که امید، ریشه و ذات بشریت است و بدون آن حتی یک روز هم قابل تحمل نخواهد بود.

اما بیاید واقع بینانه تر به این مسئله نگاه کنیم.
خیلی از ما ها در پس روزمرگی یا اتفاقاتی که خودمان رقم نمی زنیم(چه خوب چه بد) گم شدیم و همیشه به آرزوی اتفاقی خوب، دنبال رویا ها نرفتیم و منتظر ماندیم.
شاید با جمله بالا موافق نباشید؛ اما واقعیتی تلخ است. شاید در آرزوی این رویاها بوده باشیم، اما آنرا بنابه دلایل مختلف اعم از شرایط خانواده،محیط، زمان و تمام موارد دیگری که به ذهن شما آمده است، "مجبور" به ترک آن شدیم.

تمام این حرف هایی که زده شد، تکراری و کلیشه ای، شاید برای بعضی از ما باشد. چون بدون راه حل است و صرفا برای این بود؛ که بعضی از ما بدانیم، کجای این دنیا ایستادیم و مشغول به زیستن هستیم.که همین شناخت موقعیت امری است واجب!

و اما سوال اصلی این است؛ که خوب راه حل چیست؟

دلیل این که شاید تا به الان به آن زیاد(؟)پرداخته نشده است در تمام جوامع، واحد و مطلق نبودن جواب آن است و این را می طلبد؛ که هر کس خود به دنبال آن باشد.

که اولین قدم برای پاسخ به تمام ابهامات "یافتن معنی زندگی" است!!

و کافی است اول به این پاسخ بدهیم که چرا "من" باید زندگی کنیم؟! و هدف "من" از زندگی کردن و همچنین نقش "من" در زندگی چیست؟

و تا آن زمان مجبور به گول زدن خودمان هستیم و بس.

یکی از راه هایی که تا به اینجا به بنده کمک کرده است، تا بتوانم به این سوالات پاسخ بدهم مطالعه بوده.
مطالعه آثاری از کسانی که خود را گم کرده و دوباره پیدا کردن (ویکتور فرانکل، نیچه و ....)و یا لاقل سعی کردند اما موفق نشدند(آلبرت انیشتین، تسلاو...).

و تا به الان برداشت و دیدگاه من از زندگی با توجه به تجربیات، اتفاقات و چشیدن شرایط گوناگون، این است:

"زندگی چیزی جز نوشيدن یک قهوه تلخ در کنار کسانی که دوستشان داریم نیست!
به همان اندازه تلخ، به همان اندازه لذت بخش، و به همان اندازه کوتاه"


و نتیجه گیری ازین برداشت این بوده است که:

من پذیرفتم در درجه اول رنج و سختی عضو لاینفک این هستی است پس آن را باید تحمل کرد.
من پذیرفتم پاداش این تحمل، لذت بردن از لحظات گوناگون آینده است(یا شایدم الان).
من پذیرفتم نباید حتی لحظه ای درنگ کرد (نه به خاطر عوارض ناشی از آن لذت نه صرف وقت برای نا امید ماندن ناشی از خستگی )و باید بی وقفه ادامه داد چون زمان را نمی شود خرید.

و قدم بعد ازآن این است که بگوییم سختی برای چه؟ لذت برای چه؟و زمان به چه دلیل باید زود گذر باشد؟

این جاست که باید به این سوال پاسخ داد که هدف چیست؟

نمی دانم مسیری که برگزیدم به کجا خواهد رسید؟
چون هنوز قدم بزرگی از پس این تصمیم و این دیدگاه برنداشته ام و اول راه هستم .

اما تا به الان یک چیز را مطمئن شده ام و آن این است؛ که تمام اتفاقات (چه خوب چه بد)به "من" بستگی دارد.
حتی آن بهانه هایی که برای نرسیدن به هدف هایمان داریم(خانواده،محیط ...) هیچکدام آنقدر ها که خودمان تاثیرگذار هستیم ،به جرأت می توانم بگویم، نیستند. و اگر اعمالمان آن چیزی باشند که مارا تعریف می کنند، روزنه ای برای رشد خواهیم داشت. در غیر این صورت خیال بافی بیش نیستیم.
و اگر بعد از اینکه به این "مهم" دست پیدا نکردیم و فقط عمل زیستن را صرف کردیم، در بهترین حالت چیزی جز یک فیلنامه جنجالی برا آیندگان نخواهیم بود.

این بار بنده برای شما آرزو نمی کنم که روز های خوب و پر از نشاط و شادی برای همه ما در کشور عزیزمان رقم بخورد، ولی امیدوار و آرزومند هستم؛ که همه ما بتوانیم به سوالات بنیادیِ افکارمان پاسخ قاطع بدهیم و پیشرفت کنیم و یک بار برای همیشه از این سال نو به بعد به دست خودمان شرایط را تغییر دهیم.
با حتی تصمیمات و انجام کارهای به ظاهر کوچک؛ تا هر وقت به یاد این نوروز یعنی سال 1399 افتادیم از تصمیمان سرافراز باشیم و به خود به خاطر شروع یک بهار جدید در افکارمان ببالیم.

هرروزتان مالامال از نوروزی.

نوروز سال 1399
نوروز سال 1399




سال نو
۴
۶
بنیامین قهرمانی نژاد
بنیامین قهرمانی نژاد
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید