مَن کجا باران کجا باران کجا
و راه بی پایان کجا
آه این دل دل زدن تا منزل جانان کجا
آه ای دل هرچه کویت دور تر دل تنگ تر مشتاق تر
در طریق عشقبازان مشکل آسان کجا مشکل آسان کجا ای
................................................................
اکنون که این متن را می نویسم به این فکر می کنم که چقدر لحظه ها را از دست داده ام !!!
به این فکر می کنم که چقدر از فرصت ها را به راحتی از دست داده ام !!!
به این می اندیشم که چه بسیار بد کردم و چه ناچیز خوبی !!!
تمام فکرم این است که چقدر دست رد زدم به خدایی که تا بحال بر من پشت ننموده است !!!
وجودم را این فراگرفته است که چرا پشت می کنم به ایزدی که وجودم از اوست !!!
چرا پشت می کنم به روح و جانی که او به من عطا نموده !!!
فکرم این است که چرا اصلا انسانیت را در رفتارم نمی یابم !!!
چرا زندگی ام اینقدر زود می گذرد اما من....
حتی به زودگذری اش هم فکر نمی کنم !!!
آری انسان موجودی است از جنس غروری به حرارت آتش !
انسان موجودی است از جنس خودنمایی !
موجودی است از جنس طَمَع روباه !
موجودی است که به بالاترین مقام را داشتن نزد موجودات می بالد و از شدت غرور بالهایش آتش می گیرد !
و انسان وجودی است از وجود هیچ !
چه خوب است هر چند گاهی خدایمان را نیز یاد کنیم !
اما.....
نه به وسیله ی دین ...
با انسان بودنمان ...
آری ! با رفتار درست و کردار نیک نیز می توان به خدا دست یافت ...
خدا ... چیزی است نا محدود و دست نیافتنی .
اما باید مطمعن بود....
باید مطمعن بود که اگر کمی .... فقط کمی کردارمان را به انسانیت آغشته کنیم به نامحدود ها نیز دست می یابیم...
باید مطمعن بود که اگر هر کدام از ما حیوانی را به سرپرستی بگیریم که زیر باد و باران تلف می شود... بی شک دنیایی آباد تر و آبادتر و آباد تر خواهیم داشت!
اما آه....
آه از این غرور...
آه از این خودپسندی...
آه از این زیاده خواهی...
آه از این پول دوستی...
و... آه از این انسان سرکش که اگر فقط اندک زمانی رهایش کنی سرکش ترین موجود واجد در هستی می شود!!!
دین در صورتی که راه و روش استفاده از آن را آموخته باشیم وسیله ایست که مانندش نیست و در کنار انسانیت ما را به آفریننده ی خود وصال می دهد...
اما.... فقط می ماند بند آخر از این متن که اگر به اعماقش فرو روی... به آسمانها پرواز می کنی...
آری تک کلامی دارم ...
تک کلامی دارم که خود دنیایی پند است و دنیایی انسانیت...
بیانم این است که اگر انسان خود را با مال دنیا اخت دهد ... اگر خود را با هزاران بهانه توجیح به انجام کردار بد کند و اگر.... با نام دین جامعه ای را بر باد فنا سپارد ...........
باید غید خدای نداشته اش را بزند...
باید فکر دوستی با جامعه را کنار گذارد...
و باید فکری اساسی کند برای وجدان و مسعولیتش در برابر تمام چیزهایی که اطرافش است و باید فکری اساسی کند برای پاسخ دادن به اعمالش نزد خالقش ... که حتی او را باور ندارد ...
به امید روزی که دنیا گلستان شود می مانم!
می مانم تا فرا رسد!
یا حق...
✏️نویسنده : آریا گل محمدی
جهت حمایت و خواندن دیگر متون بنده مرا در تلگرام و اینستا در آدرس زیر دنبال کنید.
?????????
@doniaie_sokhan