اصلا برای چی اومدی؟ چیکار داشتی؟ اینجا کجاست؟ سوالا تو ذهنم میومد ولی جوابشون رو یادم نمی اومد. لبخند روی لبام بود ولی نمیخندیدم. چشمام که به نور عادت کرد دیدم یه جمعیت نشستن و من رو نگاه میکنن. درست نمیتونستم تخمین بزنم که چند نفر هستن ولی زیادم مهم نبود. هر چندتا که بودن معذب می کردن ایستادنم رو. احتمالا منتظر بودن که من کار خاصی کنم ولی چیزی برای ارائه نداشتم. حتی نمیدونستم منتظر چی هستن. فکر کردن توی اون موقعیت سخت بود چه برسه به تصمیم گرفتن. میخواستم دل رو بزنم به دریا ولی یه مشکل بزرگ وجود داشت. دل داشتم. دریا هم بود. ولی نمیدونستم باید چه کاری کنم. سنگینی نگاهها یا نور پروژکتورها یا زیاد سر پا وایسادنم داشت خیس عرقم میکرد ولی کدومش موثرتر بود رو نمیدونم. تا به این نتیجه رسیدم که چه کاری رو اجرا کنم گفتن وقت تموم شد. همه تشویق کردن و من رفتم. کسی نگفت کجا رفتی و دنبالم نیومد. تازه فهمیدن کسی به اجرای من کاری نداشت همه فقط منتظر بودن نوبت اجرای خودشون شه.
