دختر، تمام امیدش را از دست داده بود. عصبی و رنجیده بود؛ در ذهنش هزار دلیل میچرخید برای اینکه چرا پدربزرگش ناگهان تصمیم گرفته بود او را از خود براند.
احساس خفگی داشت، انگار هوا برای نفس کشیدن کافی نبود.
ریسک بازگشت برایش ممکن نبود. فکرِ برگشتن به خانه، دیدن چهره ی سرد پدر و شنیدن آن جملهی تکراری «دیدی گفتم نمیتونی؟ دیدی آخرش برگشتی؟» در وجودش لرزه میانداخت.
مادرش هم با هر خبر ازدواج یا خواستگاری یکی از دخترهای فامیل، اه می کشید و همان آه، مثل خنجری در قلب او فرو میرفت.
خانه برایش جهنمی بود که دیگر نمیتوانست قدم در آن بگذارد. در دلش چیزی فریاد میزد که ترجیح میدهد بمیرد ولی اینگونه شکست خورده و دست خالی بازنگردد.
یک ماهی میشد که خانه اش را به همراه خواهر و مادرش به مقصد خانه پدربزرگ و مادر بزرگ مادریش به بهانه دلتنگی مادربزرگش برای دیدن مادر ترک کرده بود هنگام بازگشت او با آنها نرفته بود قصد داشت تا برای یافتن کاری در آنجا بماند .
تا اینکه دوباره به آن زندگی برگردد