نمیدونم تمام حرف های خوب رو برای چی زدی که بعدش هم دیگه نخای باشی.. اومدید و رفتید و هر بار یه امیدی درونم بود که این حتما راسته، و باز خداحافظی، خب یه جایی من هم دیگه ساکت میشم و ازتون رد میشم.. دیگه دلم رو میبندم و میزارم کنار، درونم سنگین میشه ، چشمم دنبال رابطه های راستکی، یکم امیدواری و باز یه عمقی از دل تنگی و هیچکی رو نداشتن...
مهم نیست، ادای چیزی رو در نمیارم،خودمم. من زخم خورده ام.