دیشب در هجمه ای از افکار ، چهار دیواری اتاق ، تنگ و تنگ تر شد و صدای بارون هم به گوشم نمیرسید . من توی حفره ای دلهره آور ازین حال تنهایی بلعیده شدم. و آنی ترس و احساس عجز تمام حالم رو درگیر کرد. به دوست پاکستانیم زنگ زدم . کمی حرف زدیم . ولی ....تموم نمی شد ، من چنان گریه ی هق هقم سرازیر بود که مجبور بودم خداحافظی کنم .
هر روز من یک فراری ام . یک فراری قرار نیست حتما مجرم باشه ولی اسارت میکشه . اسیر ترسش میشه . پشت میله های ترسش ، فراری میشه .""" بایست . ..آره لطفا بایست . یه نگاه به اون ترست بنداز.خم شو و اون موجود خیالی پشمالوو چندش حال بهم زن رو دستت بگیر . نگاهش کن . """ این ها پچ پچه های درونی منه . روبرو شدن یا فرار ؟
مادام که ازین تنهایی هراس دارم . و باهاش روبرو نمیشم حالم خرابه . و این روزها حال تمام ما تومان با ترس ، نگرانی ، خشم ، امید ، و هراس ...
چه اتفاقی برای من داره میفته ؟ مینویسم براتون ...