سرما ـ دست هام رو مور مور کرده بود . پتوی نازک رو روی سرم کشیدم . در میان هجای نفس نفس هام و یخی کف دست های روی صورتم ، معبدی برای خودم ساختم . ما از همگان عالم ، به جدایی افتاده ، زندانیان خانه های خود ، پس از هزارگان روزهای زندگی ، به یک اجبار ، به خلوت نشستیم///