خیلی اهل فلسفه نیستم ، بعضی وقت ها فک کردن زیاد به چرایی ها من رو به یه مسیر بی انتها میبره و اعتراف کنم هنوز هم معنی فلسفه رو دقیق نمیدونم .
اون روز که توی خیابون تقسیم راه میرفتم و با صدای اهنگ کتاب فروشی ،دوباره به کتاب فروشی گذرم افتاد . چرخ زدم بین کتاب ها و مطمین نبودم که کتابی رو خواهم گرفت یا نه . مدت هاست که از خوندن فاصله گرفتم ، انگار دلم دنبال یه فضای خالی از خوندن و دیدن و شنیدن میگشت . کتاب فلسفه ی تنهایی با اون طرح جلد بی مزه اش ، یه جورایی دقتم رو کشید . نه به خاطر اسم کتاب ،یه دلیل بزرگ تر . مدت ها است که من از تنهایی درد میکشیم . وسط یه رابطه ی عاطفی که نه تنها این حس از بین نرفته بود که تازه ، بیشتر و بیشتر من رو در خودش میبلعید .تجربه ی 29 ساله ی زندگیم و سال ها و روزهایی که تنهایی رو با عمق وجودم حس کرده بودم ، چه وقت هایی که گریه ها کرده بودم و حتی تمام زمان هایی که از خجالت ام برای برقراری ارتباط با ادم ها ، به این تنهایی پناه برده بودم ...و اون لحظه ،نوشته ی روی کتاب ، فلسفه ی تنهایی..و باز دست های خالی من . بودن با ادمی که دست هام رو نمیگیره . چرا ؟ چون دوستم نداره ؟ و ترس از اینکه یه روزی من رو تنها رها میکنه ؟ اون نوشته ی روی جلد برای من ،تداعی حس های سال ها تنهایی بود . و شاید یه چیزی که الکی بزرگ اش کرده بودم . هر چی ...کتاب رو خریدم .
کتاب به زبان ترکی هست . از حرف های کتاب اینجا مینویسم و جستاری به حال خودم میزنم .