طبیعت این روزهاست که ذهنمون شلوغ شه از همه چی ؟ یا داستان چیه
مثلا الان که دارم مینویسم همزمان به این فکر میکنم که باید بزنم از خونه بیرون و مرغ و گوشت بخرم و برم دارویی که لازم دارم رو بگیرم و یهو ، شالاپی یاد پروژه ی مستندمون میفتم که پنج ماه پیش راهی سفر شده بودیم . یاد رفیقام، بهار ، انس ، یامور ، برجو و ...و اون لحظات عجیب و غریبی که سر ساخت اون مستند رفته بودیم توی کمپ درب و داغون افغان های مهاجر که دنیایی قلبشون صاف و دلشون تمیز بود . تموم اون بغل کردن های بی ریای اون بچه ها رو به خاطر میارم یا اون لحظاتی که خونه به خونه رد میشدیم تا با ترک های آهیسکا که ، ترکیه به اون ها سرپناه داده بود سر رفاقت باز کنیم و اون ها بدون اینکه یه لحظه تردید کنند در خونه اشون رو باز میکردند و سفره ی دلشون رو پهن . یهو رد میشم از اون جا و یاد روزهای کلاسم توی آتلیه میفتم .و از فضای معماری بی نظیر بومونتی که گذر میکنم شب دخترونه ی من و ماریا و اون پیاده روی طولانی رو به خاطر میارم . فلش بک به عقب تر ، روزی که رفیق شفیق رو پیدا کردم .یهو وسط این خاطره بازیا این حال سردرگمی من که بالاخره باید یه راه مشخص رو فوکوس کنم ازین شاخه به اون شاخه پریدن رو یکمی ، یکمی کمش کنم میاد ذهنم ...
باید برم خرید . دستکش هام رو دستم کنم و بعد از یه هفته خونه نشینی ، یکم به مغزم هوا بدم . و یه بازی ذهنی جدید این روزا ، میخام تا میشه برم دل طبیعت و دنیا رو بیشتر ببینم و حس کنم . الان که نمیزارن ، تا بعد...