شب ها، برای تسکین دردش، میخفت، تا سر حد مرگ خودش را در هیالوی غصه میپیچاند برای غم هایش میگریست و چشم میبست. صبح گاهان، از او، دیگری بود که بر میخاست، و خودش را نمیشناخت، آخر کسی که میمیرد دیگر زنده نمیشود، او هر بار، با منی دگر میآمد د شب ها آن نقاب فرو میریخت و باز در تن خویش پیچ میخورد..