یک سال از فوت یکی از بچه هام میگذره، فاصله ی سنی ما 16 سال بود، همیشه به انرژی ای که داشت، غبطه میخوردم، تحسینش میکردم که انقدر قوی، سختی اون روزها رو میگذرونه..
توی اتاقم، تنها هستم، احساس تنهایی خیلی کلافه ام کرده، یه غم نامعلوم درونم پیچ میخوره، ذهنم شلوغه.. رفیقم، جواب پیغامم رو سربالا داده، دل خودم گرفته، و احساس میکنم باز توی یه گودال عمیق فرو میرم.. اتفاقات این یک سال، خیلی پستی و بلندی داشته، و من تنهاییم بیشتر، گشتم که نوشته هایی در مورد تنهایی بخونم، دیدم برعکس حال خراب، وصفی از خوبی هاش رو هم نوشتن..
