میرم ..میرم ...همینجوری میرم تا سر در بیارم از یه اقیانوس عمیق با هزارو پونصدو شصت و یک گونه ی ماهی و کوه هایی سرو ته که نوکشون ته اقیانوس رو سوراخ کردن ، همونجایی که از دالان هفصدو یکمی وقتی رد میشی ماهی های اره برقی ، بهت حمله میکنن ولی تو رد میشی تا اون نشون سحر آمیز رو از تپه ی آبی شماره صدو هفتاد و پنج برداری ..میرم هر جا حتی دور ، اونجایی که تو هستی .