آغوش

یک

نفس نفس زنان، از میان کوریدر های تاریک بیمارستان، میدویدم. اتاقک های شیشه ای، با چراغ های خاموش، از پشت ستون های سنگی جمود،هراس مرا بیشتر می‌کرد. قبل موعد مقرر پزشک، هزینه ها اگر پرداخت نمیشد، ملاقات غیر ممکن بود. تاریکی، هجمه این ترس بیهوده را زیاد کرده بود، و من تنها به یک چیز می اندیشیدم.. به یک آغوش. دویدم..