
ظاهر و باطن (قسمت دوم)
هر آنچه که ظاهر شد. هر آنچه که تو دیدی، هر چیزی که تو شنیدی بر پایه مهر بوده است. نیاز داریم همه چیز را کنترل کنیم چون میترسیم که از دست بدهیم.
هر چیزی که آمد دیگر درگیر ظاهرش نمیشویم، چیزیست که آمده تا ما به شناخت خود برسیم. کسی که ظاهر را اینگونه درک میکند، باطنی میبیند، بطنش چیست؟ کسی که باطن را درک میکند حتماً شیدایی در آن است. هسته بطن که از ظاهر متفاوت است چیست؟
باطن سبحان است، پاک و منزه است. تمام درگیریها گیر کردن در ظاهر است. اگر کسی باطن را ادراک کند نمیتواند پاک و سبحانی نباشد. اگر شما اهل جان و معرفت باشی چیزی به غیر از سبحان بودن، درک نمیکنی. هر آنچه ظاهر است باطنش سبحانی است. از منظر باطن هیچ چیزی با دیگری فرقی نمیکند (زبان ظاهر است)، باطن را ببینید. کلیدهای خودتان را پیدا کنید. چون اگر نور سبحانی را درون خود ببینید آگاهی اتفاق میافتد. هستی انعکاس درون توست. اگر انسان سمیعی شوی. انسان کامل معنوی شوی درک میکنی هر چیزی در هستیست انعکاس درون توست. اگر اتفاق خونخوارانهای بیفتد بفهمی این انعکاس خوانخوار درونی توست و آن را ارتقاء دهی. عالم بیرون از تعادل خارج شده، شما باید در درون به تعادل برسی. هستی انعکاس درون شماست.
کسی به شمس میگوید، "تاتارها برادر دانشمند من را سر بریدند." شمس میگوید: "چه باک که آن شمشیر، شمشیر حق بود."
اگر درک کنیم که عالم ماده بر پایه قانون تضاد، نور و تاریکی خلق شده، تاریکی تجلی وجه منفی درون ماست، نفرینش نمیکنیم. انسان کامل هم مثبت را دارد و هم منفی را. در عالم ماده هر چیزی که جرم گرفته (نور هم جرم است) ضدی دارد. پس وقتی میبینی فقط هست، در درون خودت به این تعادل برس که به تاریکی تیغ نکشی. این قسمت شقی عشق است و قضاوت و نفرین نکنیم. نالههای مولانا بخش شقی عشق است. درس جاده و وقتی جدایی رقم میخورد. همه ضَجّه عرفا، راست و چپ است. چپش هم در ساحت وحدت حق ببین. بپذیر و نور را در آغوش بگیر. وقتی تو پذیرفتی تاریکی بیرون را و نجنگی با آن تعادل رقم میخورد. این عین فعل است.
در ساحت نور و تاریکی، من تاریکی را به عنوان وجهی از حقیقت میپذیرم. ولی همه زندگیم را برای نور میگذارم. من عمیقاً تاریکی را میبوسم، ولی همه زندگیم و هر آنچه دارم و ندارم میگذارم برای نور، اسم ظاهر را رها کن. اگر تغییری اتفاق بیفتد در باطن است. جهل را در آغوش بگیر و به آن نور بده. هر کسی که در جهلی به سر میبرد برای این هست که من خودم را بفهمم. نور همیشه در پی تاریکیست و تاریکی هم همیشه در پی نور است و این ساختار عاشقانه است، در پی هم هستند. یک خائِنی باید باشد که دلاوری معنا پیدا کند. نه برای دلاور هورا بکش و نه خائن را لعن کن. این هر دو عکس درون من است. پذیرش را باید زندگی کرد. اگر وارد بطن نشوی در ظاهر گیر میکنی و چون در ظاهر گیر میکنی "ظ ا ه ر ل م" ظلم و تاریکی خواهد بود. وقتی تو مادی گرا میشوی، همه چیزت ظاهر میشود و درگیر ظاهر میشوی. اگر کمی بروی باطن میبینی باطن همه چیز سبحانی است. حتی آنکه در ظاهر سیر میکند، دارد آثار سبحانی را ادراک میکند. فقط کافی است فِلَشش برگردد. اهل باطن سبحانی ادراک میکند. برای همین تیغی نداردکه بکشد. بالا و پایین نمیپرد چون باطن را ادراک میکند. تاتار دارد، صفتی از حق تعالی را گسترش میدهد. وقتی با چشم سِر ببینید هر چیزی تجلیای از یک بعدی است.
خیلی از کارهایی که آدمها انجام میدهند و ما قضاوت میکنیم، خودمان هم انجام میدهیم. همه چیز درون ما بالقوه است. اصلاٌ از بین رفتنی هم در کار نیست. هر آنچه که خلق شده دارای بعد مثبت و منفی است. آنهایی که منفی نگرند همانقدر اشتباه میکنند که کسی که مثبتنگر باشد.
وقتی با هواپیما سفر میروید از یک جایی به بعد، دیگر کسی را نمیبینید. با سفینه که سفر کنید که دیگر کره زمین نیست. خودی وجود ندارد. هر چیزی که به خودمان میگیریم منیت است. چون من عین تو نیستم. وقتی کسی به تو تهمتی زد میفهمی تو هم آن بخش را داری.
عنایتِ نعمت، عینیت. اساساً محبت یک ساختار باطنی دارد. من عین توام. در مورد منی میگوید که پاکیزه و منزه است.
عمیق شدن در عالم باطن اساتید این حوزه به یاری سالک میآیند. این اساتید در عالم درون همواره حاضرند، تجلی آن متفاوت است.
ابتدا باید کوزه خالی شود. یکی از خالی شدنها حسد است. یکی طمع. یکی خشم.