احساسی برخورد نکنیم . در عشق ،شور اتفاق می افتد.موضوع اینجاست تضادی که در بیرون می بینیم تضاد خود ماست.موضوع اینجاست که زیبایی باید در من رقم بخورد. موضوع عمیق شدن است.
صلح واقعی زمانی رقم می‌خورد که آن خنثی بودن که فهم تضاد است برای ما شکل بگیرد.
این درسی است که باید فراگیریم. مدام درس‌های خود را تکرار می‌کنیم، احساس پشت احساس.
خالص شدن حاصل عشق است همانند موضوع انیشتین که در وضعیت جنگ جهانی بازهم کار خودش را عاشقانه انجام می‌داد.
آیا یک عاشق به شرایط دیگری غیر از عشق بازی خویش ورود می‌کند؟
او فقط متمرکز است به شرایط خویش.
زمانی که هیچ عشقی در زندگی نداریم و عاشق نیستیم با هر موضوعی عدم تمرکز را تجربه می‌کنیم. گاهی همانند یک توپ فوتبال عمل می‌کنیم و به هر سویی پرتاب می‌شویم.
و آنچه باعث می‌شود که آن خلوص و آن صلح واقعی رقم بخورد چیزی جز عشق‌ورزی نیست.
در ساحت عشق،عاشق سطح را تحت تاثیر قرار میدهد و عمیق می‌شود .
زمانی که تحت تاثیر بستر جامعه قرار می‌گیریم این قانون را درک نکرده‌ایم. اولین قانون درس معنوی؛ انعکاس است.
تاحالا شده اسباب‌کشی کنید و چیزی نشکند و ضربه نبیند؟
قاعده اسباب‌کشی این است.
اسباب‌کشی، در ذات خودش یک سری تبعات دارد، بها دارد. تا بهایش را نپردازیم صورت نمی‌گیرد.
اگر تک تک ما قرار است یک تغییری را انجام دهیم باید طالب این راه هم باشیم.
عشق اجتناب ناپذیر است چون تغییر در ذاتش است.
تجربه احساساتی بودن سم است؛ احساسی تصمیم می‌گیریم، احساسی ازدواج می‌کنیم، احساسی درس می‌خوانیم،....
بحث خوشحالی و خوش‌بینی حاصل عمیق شدن است.این قانون اول عالم معناست. کسی که شعار میدهد شنواییش از بین می‌رود.قانون انعکاس اولین موضوعش سمیع بودن است .
باید دست به دست هم دهیم برای ارتقای هوش معنوی. چون کالبدهای دیگر بسیار گرسنه هستند. آنقدر نحیف شده‌اند که جایی ندارد، این کالبد واقعا سرم لازم دارد.
همگی قانون انعکاس را با قلبمان فریاد بزنیم، حالا هرآنچه داریم می‌بینیم بازتاب خودمان است.
سمیع بودن اینطور نیست که حرفی نزنیم و فقط گوش دهیم و مثل بازی فوتبال فقط بیننده باشیم، بحث جریان عشق است وقتی در جایگاه عاشقی قرار میگیرید، مرتب تمرین شنوایی میکنید. پس باید کل خودمان را پیدا کنیم و در آن متمرکز شویم و نسبت به آن شنوا باشیم.حروف باید تو را بخوانند. معشوق تو را صید کند،این اتفاق در محضر عشق می‌افتد، باید به هسته رفت.
دیگر موضوع هسته مرکزی بعنوان یک کیفیت است، این انسان خلیفه الهی است. این انسانی است که فهم و معرفت را گسترش میدهد با قلبش و آنچه که باعث می‌شود تو به درک و معرفت برسی اینست که قلوب باهم اتصال پیدا کنند.
چقدر در مدار عشق گام برداشته‌ایم؟
