
شخصیتهایی مثل انیشتین و نیوتن تمایل پیدا میکنند به یک چیزی و بعد در آن عمیق میشوند.
علت تمایل چیست؟ تمایل به یک ناشناخته. همه داستان اینجاست که ما تمایل به خودمان نداریم.اینکه من برای خودم عزیز باشم، شاید ارتعاشات مناسب برای طلب را هم ندارم. کسی که در یک حباب تاریک زندگی میکند و طالب نیست اول باید از حباب در بیاید.
شما به زور کسی را نمیتوانید تبدیل به یک طالب کنید. ما به هیچ عنوان اجازه نداریم کسی را طالب کنیم. و مهمتر از این، موضوع صبر خیلی مهم است. دانه را که میکاریم، تا دِرو صبر میکنیم. اگر زودتر برداریم، روند رشد طی نشده و اشتباه است. غذا موقعی که میماند روی شعله جا میافتد. غذا باید جا بیفتد. فلان دانشمند که علاقمند به موضوعی است سالها تلاش میکند .
معشوق کرشمه میکند و در حجاب میرود. عاشق کلافه میشود، دستش به جایی بند نیست، عاشق وا میدهد. اکثر کشفهایی که اتفاق میافتد اینگونه است. به محض اینکه عاشق وا میدهد قانون تلاش معکوس رقم میخورد. حرکت عاشق به سمت معشوق باعث رشد و آگاهی جهان هستی شده است. اینکه به زور کسی طالب شود شدنی نیست. باید بگذاریم غذا جا بیفتد. برای همین موضوع صبر مهم است.
عشق شما را تبدیل میکند به کسی که عمق را زیبا میبیند. وقتی او زیبابین شد حالا شما هر تصویری بیاوری جلویش او زیبا میبیند. یا مثلاً شما عینکی رنگی به چشمت زدهای، هر تصویری که جلوی تو قرار بگیرد، به آن رنگ میبینی. عشق شما را زیبا بین میکند. در ناخودآگاه شما را سبحان و پاک و منزه میکند. شما اینگونه میبینی. این فرق میکند با اینکه ما بگوییم شما زیبا ببین شو. برگردیم به واقعه کربلا، دیدگاه حضرت زینب به واقعه دلخراش کربلا او این واقعه را زیبا میبیند.
در اتفاقات زندگی روزمره، درگیری در احساسات ما را سطحی نگه میدارد. تفاوت انسان احساسی با انسان معنوی، در معناست. شما اگر معنا را درک کنی از یک سطحی به آن طرف فقط خلأ و نور میبینی.
یک انسان معنوی همه چیز را آنگونه ادراک میکند. و این یک ساختار دارد. فرد باید طالب باشد و مطلوبش عالم معنا بشود. پیرامونمان را نگاه کنیم. من طالبم مطلوبم ماشین و خانه و همسر است. چون من خودم آدم عمیقی نیستم نسبت به مطلوبم هم سطحی خواهم بود. انسان معنوی که عاشق است چون کوانتومی ادراک میکند عمیق خواهد بود و عشق اینگونه است.
چقدر زیبا میبینیم؟