
چند عمل را در طول یک روز ما از سر شوق انجام دادهایم؟ ما اصلا عشق نیست در زندگیمان! آنقدر که درگیر جریان نفس شدهایم. درسی را خواندهایم که دوستش نداشتهایم. با کسی ازدواج کردهایم که عاشقش نبودهایم. بعد دلیل میآوریم. "آدم عاقل به هر حال...". دقیقاً آنچه بیعقلیست را نام میگذاریم عقل! آنچه بی منطق است را اسمش را میگذاریم منطق! بر اساس ترسهایمان زندگی کردهایم. مدرک چیزی را گرفتهایم که جامعه گفته است. با کسی ازدواج کردهایم که جامعه گفته است. درسی را خواندهایم که از سر شوق نبوده این تولید بیماری میکند. مثلاً میگوییم من عاشق نقاشی بودهام ولی از ترس اینکه نقاشی موقعیت مالیش خوب نیست نرفتم. فراموش کردهایم هر کسی عاشقانه عملی را انجام داده برکت همانجا است عاشقانه یعنی عملی از سر شوق بوده. برکت هر جایی هست که عشق هست و ترس فاقد برکت است
هر جایی که نور نیست. خب معلوم است که برکت نیست آنجا. برکت جایی است که نور است. و خود نور عشق است. ذرات نور عاشقانه است. ما کاری نکردهایم که از سر شوق باشد. همین تولید بیماری و بدبختی کرده است.
از این جهت است که من میگویم عکسها از طریق عشق تمایل شدید دارند متجلی شوند و چون مدام با یک فنایی هستند (چون در عشق عاشق فنا میشود. از عشق، فنا میشود از ساختار نفس. فنا میشود از مدرک، از ثروت.) مردنی فانی. و از این جهت باقی میشود. چون از همه اینها که فنا میشود تازه واقعیت خلقت خودش بیرون میآید و میشود ابزار حق تعالی. زیبایی تازه بروز پیدا میکند. برگردیم در رابطه با بحث بیماری و مشکلات. 99% بیماریها به خاطر نبود عمل عاشقانه است. طبق ساختار ذهنی خودشان منطقی و عاقلانه رفتار میکنند. من عاقلتر از عاشق سراغ ندارم. برخلاف اینکه میگویند کسی که عاشق شده عقل ندارد، فقط به عین و قاف اول عشق دقت کنید. عقل خود عشق است. خانوادهها از عشق میترسند. البته حق دارند، چون وقتی عشق میآید وسط همه چیز را فانی میکند و فقط میماند خود عشق.
به خودمان کمک بکنیم و ببینیم به چه چیزی مشتاقایم. اصلا این را به عنوان یک مسئولیت در نظر بگیریم. مسئولیت من این است که ببینم من به چه چیزی مشتاق هستم. راهحلهای مختلفی وجود دارد. خیلیها فهمیدهاند مشتاق هستند به موسیقی. مشتاق هستند به نقاشی. مشتاق هستند به تعمیر کردن. کمک بکنیم. اگر دیدیم فرزندمان مشتاق است به پیچ گوشتی کمکش بکنیم برود به سمتش و تصاویر احمقانه از سر ترس برایش ایجاد نکنیم که این راه پول ندارد و... چون خداوند در پس عشق بروز میکند. کسی که عملی را عاشقانه انجام میدهد به درک خودش میرسد.
کسی که عاشق عملی است، هر بار که آن عمل را انجام میدهد از عبادت برتر است. یا میگوییم کار خودش عبادت است. چون کسی که عاشقانه عملی را انجام میدهد دارد حق تعالی را مدح میگوید. دارد به شناخت خودش میرسد. اینجا بحثی پیش میآید که فقط عشق است که مجرای زلال برکت خداوند است. یعنی هر کس که عملی را عاشقانه انجام میدهد هر کسی دور و برش است از عمل عاشقانه او فیض میبرد. ما یک عالمه درمانگر داریم که عاشقانه درمان انجام نمیدهند و دارند کار میکنند. یعنی من، منم و تو، تویی و قراردادیست وسط. این عاشقی نیست. چون در عمقی که میرود چیزی نمیبیند. از این نظر است که عاشق همواره نظرش به حق است.
در جریان زندگی ما دنبال خزعبلات که میرویم دست از سرشان بر نمیداریم. ولی فکر میکنیم فقط آن درست است اما آن عکسی پس ذهن است.
چقدر عملی را از سر شوق انجام میدهیم؟