
ترس و عشق (قسمت دوم)
ترس از دست دادن، یک قاعدهای است که من اینم. و اگر این نباشد دیگر تویی وجود ندارد. همه نقشهای ما فقط برای شناخت است. ما تجلی یک ذاتیم ولاغیر. ما ظاهر یک باطنی هستیم ولاغیر. و آن باطن پاک و منزه است. ما برای اینکه خودمان را تعریف کنیم، ترس پیدا میکنیم که از دستش بدهیم. در ساختار عشق نگهداشتن هر چیزی با دهش آن است.
وقتی شما عشق میورزی فقط دهش میکنی. مهم نیست چه اتفاقی در بیرون میافتد. وقتی عاشقی میکنی حال خوبی داری.
تمام درگیریها میشود ترس، باید عشق در آن ریخته شود. شناخت اقیانوس عشق و معرفت، موضوع اشتیاق و شوق.
آن چیزی که تو را وارد بعد دیگری از جهان هستی میکند شوق و اشتیاق است. به عنوان یک رسالت در پی یافتن آن شوق باشید، درمان استرس اشتیاق است. در ساحت ترس رؤیا نیست. نگران از دست دادن هستند در ساحت عشق، شور و اشتیاق واقعیت است! همه چیز معلوم است، باید بتوانی این را زندگی کنی مثل نسخهای که در جیبت باشد.
سؤال اصلیت باید این باشد که من عاشق به چه چیزی هستم؟ من شوق چه چیزی هستم؟ اخبار تو را هر سمتی میبرد. توپ فوتبالی میشوی که این سمت و آن سمت میافتی. چون فاقد رؤیاییم. وقتی فاقد رؤیاییم هر کسی میتواند ما را بفرستد به هوا. یکی از ریاضیدانان، آنقدر رؤیای حل مسائل ریاضی را داشت که به شهر حمله کردند و او داشت مسایلش را حل میکرد و با نیزه به زمین دوخته شد! ما در اندازه کوچک همین جنگها حواسمان را پرت میکند. شفای واقعی رؤیاست.
چقدر عشق میورزی؟