
شما در زندگی روزمره در مورد تصاویری صحبت میکنید که همه چیز در آن است ولی زیبایی در آن نیست. در جهان سِرّی اگر وارد عشق شویم بازتابش در دنیای دیگر زیبابین معنوی یا بازتاب معنویت است. چون ما عاشق نیستیم نگاهمان به جهان بیرون زیبا نیست.
ما میرویم به سمت ترس و به سمت عشق نمیرویم، کلید ورود به عوالم درون عشق است. کسی که عملی از سر شوق انجام میدهد خود را پاکیزه میکند. با عمل از سر شوق به سرعت موتوری جایی روشن میشود که خودش کار را انجام میدهد. شما زیبابین میشوی. بازتاب عالم معنا میشوی. عشق این است که فرد شوق دارد به عالم معنا وارد شود. در جان زیبایی را رقم میزند و نگاهش به جهان پیرامون زیبا میشود. در لایه دیگری خوشحالی عمیقی رقم میخورد و مثل روز روشن است که در جهان درون یک رویداد سبحانی رقم میخورد. خود به خود پاکسازی با عشق رقم میخورد. همه اینها برای عملی از سر شوق است. حلقه مفقوده آنجاست!
به عشق باید فکر کرد. سؤال کنیم. عشق چیست؟ من عاشق چه کسی هستم؟ من عاشق چه چیزی هستم؟ در خیلی از کتب مقدس هست که: بخوانید مرا اجابت میکنم شما را.خداوند سوگند یاد کرده که از من بخواهید. ترجیع بند بسیاری از آیات مقدس است که خداوند شنواست. بعضی از حرفهای ما اینگونه است که خداوند ناشنواست و هیچ چیزی اجابت نخواهد شد. ولی من میگویم شما بخواهید. چگونه بخواهیم؟ مثل یک موجود زنده. ما خیلی وقتها همچون مرده درخواست میکنیم. باور نداریم. همین ساحت عشق را هر کسی این متن را میخواند بعد از خواندن طلب کند. به خاطر این موضوع نیایشی را انجام بدهد. قدم اول طلب است. من طالب عشق شوم. از در و دیوار میآید.چه قدر طالب یاری؟