
فقط در ساحت عشق است که زمان و مکان معنایش تغییر میکند. آینده مجموعه ای از نقاط خواهد بود که معنای خطی خودش را از دست میدهد و شما کلی نگر میشوید. اگر هر تکه از ما را بررسی کنند نتیجه یکسان خواهد بود. اگر این را ادراک کنیم، عالم میشود انعکاس یک ضربان قلب تو. وقتی میرسی به قلب عاشق، متعادل میشوی و هستی متعادل میشود.آب، خاک، هوا تسخیر قلب تو میشود. تو غمگین میشوی هستی غمگین میشود. تو لبخند میزنی هستی لبخند میزند. تو میبخشی هستی میبخشد. برای همین پاداشش را حق تعالی میدهد.
مقام صافی دل بسیار عظیم است! برای همین دلت را صاف کن. دل مگه جای نفرت و خشم است؟ همه اینها از سمیع بودن میآیند. از این لحاظ نعمت است محبت. ما خودمان را لایق نمیدانیم، ما یک سلولیم که در حرکتی عاشقانه بر پایه محبت به وجود آمده ایم. چیزی که به سرعت، عینیت پیدا میکند محبت است. و خدا رو شکر که قوانین هستی را برای عینیت نفرت زمان قرار داده است.
تمرین کنیم محبت به خودمان را. در آیینه هستی محبت کنیم. اساس و پایه هستی بر پایه ذات محبت است.برای همین میگوییم به شناخت خودت برس. اگر وضعیتی بیرونی کشوری به هم ریخته است، به هم ریختگی درونی خودمان را درمان کنیم. ما متوجه نیستیم که این درون ماست که بیرون ما را میسازد. اگر طرف من کَر است، من کر هستم. اگر طرف من کور است، من کورم. شما اجازه نداری کسی را درمان کنی باید خودت را درمان کنی. این قانون را باید زندگی کنی نه اینکه بر طبق آن عمل کنی. شما یک کدی، اگر چیزی را انتخاب کردی فرکانسش حوالی توست. در ماتریکس محال است تفاوت چندانی بین ما و انتخابهایمان باشد. اگر ما در ماتریکس درگیر کر و کور هستیم این انعکاس کر و کور درون خودمان است. اگر همسری انتخاب کردی که ترسو است، محال است شما در ساحت عشق باشی و ترس را انتخاب کنی. وقتی عقاب را انتخاب کنی سطح پروازت چیز دیگریست. اصلاٌ نمیتوانی با گنجشک زندگی کنی. لطفا اگر انتخابش کردید تیغ نکشید به گنجشک. داستان اینجاست که ما گنجشکیم میخواهیم عقاب انتخاب کنیم، این ممکن نیست. شما وقتی در وادی محبت قدم بر میداری تغییر در فرکانست بوجود میآید. هر بار که در محبت عمیق میشوی، فرکانست تغییر میکند. کسی که روی شنواییش کار کند قانون انعکاس را ادراک میکند.
آیا به خودت محبت داری؟