
گاهی انسان برای درک بهتر به مانع برخورد میکند در حالیکه متوجه است آن مانع عامل تعالی است؛ یکی از این موانع تضاد است. آدمی باید مسئولیت تضاد را بپذیرد و بداند که آن بازتاب وجهی از اوست؛ مثلا اگر کسی در آینه خشی در صورتش ببیند، آن را طرد و تحقیر نمیکند و وجودش را میپذیرد.
ما اگر از جریانی میترسیم این ترس در ناخودآگاه ما یک عکس است این عکس همواره می آید جلو و برمیگردد. این عکس ها تمایل شدیدی دارند که در عالم فیزیک متجلی شوند. تجلی عکس ها با دو موضوع ممکن میشود: ترس و عشق.
البته عشق قدرتمند ترین قدرت تجلی یک عکس است و هرگز ترس به پای عشق نمیرسد. وقتی کسی از چیزی میترسد، قطعا یک تصویری دارد؛ مثلا فقر؛ پس او دارد این عکس را زندگی میکند و این ترس به آن عکس جان میدهد.
ما به هرچه نظر کنیم به ما نظر میکند و هرچه با تصاویر بجنگیم اتفاقا به آن ها کمک میکنیم متجلی شوند؛ بنابراین باید نظرگاهمان را تغییر دهیم؛ از خیانت به محبت و از فقر به غنی بودن. در حقیقت با تمرکز روی عکسشان، آن ها متجلی میشوند.
از نیوتن است که هر عملی را عکس العملی است مساوی و خلاف آن، آن چیزی که به من میرسد عکس العمل من است. در حوزه عمل وقتی فاعلیم درکش میکنیم ولی در حوزه مفعولی نمیتوانیم درکش کنیم؛ چون درگیر قضاوت هستیم. پس به عبارتی هر اتفاقی که در عالم بیرون رقم میخورد انعکاس درون ماست. از این لحظه اگر کسی در خیابان حرکتی ناشایست کرد، انعکاسش بخشی از وجود من است. چقدر ما خودمان را قضاوت میکنیم؟ حتی نمیخواهیم مسئولیت افکار خودمان را بپذیریم. این عالم انعکاس خیال من است.
برگرفته از کتاب شورعشق
نویسنده: بهروز عباسی