
در حقیقت نفس تعالی درک قانون انعکاس است. اگر این قانون را درک بکنیم، عکسها یکی یکی مستهلک میشوند. در نتیجه اگر تفکری، ساختاری، جریانی، مثل جهل رقم میخورد، انعکاس بخشی از وجود توست. اگر در دنیا وضعیت به گونه ای شده که تعادل به هم ریخته و یک جا میترکد و یک جا از فقر منهدم میشود، انعکاس وجود توست.
اگر این بلا سر زمین میآید انعکاس وجود توست. اگر اینگونه به زمین و زمان بی حرمتی میشود، انعکاس بخشی از وجود توست. از این جهت مسئولی که انسان متعالی شوی. چون انسان متعالی، وسیع است. اندازه وسعت هم به اندازه عالمی است که در آن ساکن است.
برای اینکه بیرون متعادل شود درون هم باید متعادل شود. اگر تو به اعماقت بروی، عمیق باید بشنویم. تعادل به هم میریزد برای اینکه ما خودمان را خوب گوش نمیدهیم. برای اینکه حواسمان به بیرون از خودمان است. برای رسیدن به درون، ابتدا باید به انعکاس خودمان دقت کنیم.
کمی جلوتر قانون انعکاس میشود قانون آیینه. هر چیزی که در آیینه میبینیم جایی هست که هستیم. کسی که این قانون را درک نمیکند وقتی یک جوش را در آیینه میبیند میخواهد در آیینه آن را از بین ببرد. ما همیشه گیر میدهیم به بیرون از خودمان. انسان معنوی وقتی قانون آیینه را متوجه شود از آیینه میآید بیرون. یعنی میرود درون خودش. انسان معنوی در آیینه هیچ چیز را تغییر نمیدهد. در درون خود تغییر میدهد. ما دائماً میخواهیم بیرون از خودمان را تغییر دهیم. یعنی میآییم چسب زخم میزنیم روی آیینه. با رفتارمان اطرافمان را منقبض میکنیم. آرایش کردن آیینه غیر ممکن است. باید خودمان را آرایش کنیم. زمانیکه به جای خودمان به آیینه تیغ میکشیم در "عدم پذیرش" هستیم و عذاب را زندگی میکنیم. ما باید پذیرش را زندگی کنیم. هر آنچه که هست را میپذیرم. ابتدا خودم را میپذیرم بعد تو را. چرا باید بپذیرم؟ چرا من باید خودم و تو را بپذیرم؟