در تجربیات انسانی هرجا که در حال قضاوت کردن هستیم یعنی نمیتوانیم تضاد را درک کنیم و فراموش نکنیم معنای روز در شب است. معنای شب در روز است. خود فلسفه یین و یانگ که یک قوس روشن با یک سیاهی و یک قوس تیره با نقطه سفید است.
اساس خلقت با این تضاد شکل گرفته است : زن و مرد، روز و شب، فاز و نول و مرگ و زندگی.
از یکی از اولیا درباره معنای زندگی سوال کردند. ایشان گفت: زندگی یک لوح سفید است که یک قطره تیره در آن می افتد و آهسته آهسته همه آن را میگیرد.
ما باید این را درک کنیم که نباید به متضاد خودمان حمله کنیم. اساس جهان هستی بر اساس تضاد است این را که درک کردیم، وارد مرحله ی بعدی میشویم نه من از تو برترم نه تو از من. هرکدام در جایگاه خودمان هستیم، رضا این است که ایمان قلبی پیدا کنیم، اطمینان پیدا کنیم.
خیلی در این موضوعات گیر میکنیم و نمیتوانیم نقطه متضادمان را درک کنیم و بپذیریم.
فقط عاشق است که میتواند قضاوت نکند و بپذیرد؛ بنابراین سمبلش مجنون است. او درباره لیلی هیچ قضاوتی ندارد، هرچه که هست را میپذیرد. انگار در شکیبایی کامل است. مجنون درسکوت و تسلیم است.
این مرحله عین خلا و سکون و آرامش عمیق است و آرامش عمیق چیست جز عشق؟
