استادی دو شاگرد داشت که نام آنها کهتر و مهتر بود. کسی از او پرسید کدام شاگردت شاگرد تر است؟ استاد به مهتر میگوید: این شتر وسط حیاط را ببر به بالای پشت بام.
مهتر نگاهی میکند و بالا و پایینی میکند و میگوید : استاد من زورم به شتر نمیرسد، شتر بزرگ است و از راه پله بالا نمیرود. ضمن اینکه شتر سنگین است و اگر روی بام برود، پشت بام کاهگلی است و میریزد.
استاد شاگرد دیگر را صدا میکند و میگوید : کهتر شتر را ببر بالای پشت بام .
کهتر رفت زیر شتر و سعی کرد آن را بلند کند که نتوانست. رفت از سمت دیگر شروع کرد به تلاش کردن. باز هم نتوانست. استاد گفت : کافی است.
کهتر گفت استاد یک فرصت دیگر به من بدهید!
استاد برگشت به آن فرد گفت مهتر را با خودت ببر چون شاگرد نیست.
مربی به شرطی مسوولیت شاگرد را میپذیرد که تسلیم باشد. مثل کاه سبک و بی هیچ چیز.مربی کهرباست و کهتر نماد کسی است که همه فلسفه ها را قیچی کرده و میگوید من کر و کورم شاگرد به معنای واقعی سرسپرده است. هروقت کاه شدی مربی جذبت میکند.
اگر منِ تو مثل مهتر است و دائم سوال میپرسی و تسلیم و سرسپرده نیستی، وارد این مدار نمیشوی.
نظر شما چیست؟
نویسنده : بهروز عباسی
