
شناخت و شنوایی
خیلیها در مورد موضوع شناخت صحبت میکنند. خود این تبدیل شده به یک چالش!
تنها سؤالی که ارزش پرسیدن دارد این است که "من کیستم؟"
برای اینکار یک ذهن کودکانه لازم است. ذهنهای پیچیده نمیتوانند در این مسیر ادامه دهند. در بهترین حالتش دکتر و فلسفه باز میشود و ربطی به عرفان ندارد. ذهن کودکانه ویژگیاش تخیل و خیالپردازی است. رؤیا پردازیست. رؤیا مثل یک ابزار میماند. چیزهای مختلف میخواهند کودک را مجبور کنند بزرگ شود. در جریان عرفان باید تلاش شود که کودک، کودک بماند و رؤیاپردازی کند. ذهن یک دستگاه پخش دی وی دی است. مهم فیلمی است که در ذهن میگذاری. کودک همواره فیلم جدید میگذارد در دستگاه. به زندگی خودمان نگاه کنیم که شکوفایی در آن نیست. ولی فرمان برای عارف صادر میشود که "بجو". ما جستجوگری را از دست دادهایم. کودک قبول نمیکند که صندلی، صندلی است. ممکنه دقایقی برایش صندلی باشد، ولی گاهی سکوی موشک است و .... کودک به شناختهای قبلی کاری ندارد و هر لحظه نو میشود. ابتدا باید آن تفکر پیشین کنار گذاشته شود.
ما یاد نگرفتهایم گوش بدهیم. یاد بگیر گوش بدهی چون وقتی گوش بدهی یاد میگیری.
من کاری با درمان ندارم. تمایل دارم عمیق شوم و برسم به نوری که در درمان است. مهمترین موضوعی که در این مورد است این است که خوب گوش نمیدهیم و چون خوب گوش نمیدهیم، خوب نمیبینیم. برای اینکه وارد درون شویم باید چشمها را ببندیم و گوشها را باز کنیم. محال است کسی چشمهایش باز بشود به نور مگر اینکه صبور باشد. صبر. شما باید صابر باشی. آدم صابر میرود در عالم درون. برو یک گوشه چشمهایت رو ببند و بشنو. شما نه میروی گوشهای و چشمهایت را هم باز میکنی. شاید شعر باباطاهر بیربط نباشد "زدم بر دیده تا دل گردد آزاد." برای رفتن به عالم درون باید چشمها رو ببندی و متمرکز شوی روی عالم درون. خداوند در اعماق توست. برای رفتن به درون باید آرام بگیری. اینکه بروی یک گوشه و ارام بگیری خودش یک مراقبه است. تو برای رفتن به عالم درون به هیچ ابزاری نیاز نداری. اصلاٌ هر کسی با تو صحبت میکند تو باید تمام تمرکزت را بدهی به او و خوب بشنوی. برای همین است که هی درگیر بیماریها میشویم. شنیدن یکی از سرفصلها است. مینشینی جایی، چشمها را میبندی و خوب گوش میدهی؛ گوش بده. اصلاٌ در پارک نشستی کسی آمده کنارت، عمیقاً بشنو. مراقبه پرشور. داری آشپزی میکنی، صدای کارد را بشنو. تلویزیون را خاموش کن. صدای قُلقُل آب در کتری را بشنو. با صدا یکی شو.
اکنون اینجا، تمرکز خیلی از مکتبهاست.
یک هفته را بگذارید برای هفته شنوایی، هر جا هستی، در تاکسی، در دانشگاه. شما اگر در همین شنوایی عمیق شوی به وادی عشق میرسی.
چقدر شنواییم؟