
دانایی اسارت است و آگاهی بینش.
حوزه دانستن با باور ارتباط دارد. شما میتوانید ساعتها در مورد نور و تاریکی حرف بزنید. ولی کسی که به آگاهی رسیده زیر نور زندگی میکند. شما میتوانید راجع به عشق ساعتها حرف بزنید، ولی عاشق آن را زندگی میکند. برای همین آگاهی در دل عشق است. شما میتوانید بدانید که یک چیز چیست، ولی فقط میدانید. و همچنان درگیر آن هستی. ولی در آگاهی، چون موضوع ذات نور است، آگاهی آن عکسی که شما را درگیر آن چیز باشی را از بین میبرد. مثل عکاسی و تاریکخانه.
دیافراگم که باز شود عکس سفید و سفیدتر میشود و بعد اگر خیلی بازش بکنیم، چیزی را ثبت نمیکند. دلیل هر مسألهای که در زندگیمان داریم یک عکس است. هر چیزی که ما داریم یک عکسیست که این عکس یک جایی است و ما مدام داریم آن عکس را زندگی میکنیم.
در ساحت تسلیم، عکسها به خودی خود توسط نور پاک میشوند. طبق قانون تلاش معکوس، ما اگر تلاش کنیم به نتیجه نمیرسیم. وقتی سؤال میکنیم "عاشق کیست؟" عاشق دائم تلاش میکند که موضوع عکس را ادراک کند. عکس در حقیقت عکس رخ یار است. اینجا موضوع انعکاس است. آن یار منعکس میشود. برای این میگوید تو تاب نداری من را ببینی چون تو متوجه نیستی که من منعکس میشوم، تو باید انعکاس مرا ادراک بکنی.
برای همین میگوید من همه جا هستم مانند داستان موسی. نوری که میبینیم جلوهای از خداوند است. عاشق به دانستن اتکا نمیکند. عاشق باید ادراک کند. عاشق مدام تلاش میکند، میشود قانون تلاش معکوس. چه زمانی عاشق درک میکند؟ زمانیکه وا مینهد. وانهادگی، در این راه به تلاش نمیدهند، تلاش کن؛ آنقدر تلاش کنی که بمیری. وقتی اسم خودتان را قبل از "ک ی س ت" میگذارید، "تسلیم کامل نفس" وجان و ذات را باید تجربه کنید. جان اتصال شماست با عوالم درون. به تمامی باید بتوانید تسلیم باشید.
حقیقت هیچ است. اگر این عکسها از شما گرفته شود حقیقتتان میماند. عاشق فقط میرود. از اینروست که بیانتها و بینهایت است؛ همه هستی است. آن پیری که همیشه پابرجاست. آن چیزی که حیالقیوم است.
به عبارتی حقیقت هستی، خلأ است. در کوانتوم میگویند وقتی به درون میروی خلاء محض است و هیچ چیز نیست. هستی از تهی است، چون عشق است. عاشق تحقیق میکند و به سادگی نمیپذیرد...
آیا فقط چند عکس را زندگی میکنیم؟