مولف =بهنود کیمیائی
من از آن آدمهایی نیستم که زندگی را با صدای بلند تعریف میکنند.
بعضی چیزها وقتی گفته میشوند،کوچک میشوند.
بعضی دردها،باید سالها در سکوت بمانند تا یک روز، راهشان را به سمت کاغذ پیدا کنند.
من سالهاست با کلمهها زندگی میکنم؛اما عجیب است...
هرچه بیشتر مینویسم، بیشتر میفهمم، چقدر حرف نگفته دارم.
گاهی شبها،پشت یک میز مینشینم،چراغی روشن میکنم، و به صفحهی سفید روبهرویم خیره میشوم.
صفحه چیزی نمیگوید،من هم چیزی نمیگویم.
میان ما،فقط سکوتیست،که از تمام کتابهایی که نوشتهام قدیمیتر است.
بعد، ناگهان یک خاطره برمیگردد.
نه با در زدن،نه با اجازه گرفتن.
آرام میآید،کنارم مینشیند و چیزی را در من بیدار میکند که سالها برای خاموش کردنش تلاش کرده بودم.
آدمها همینطورند،بعضیهایشان میروند؛
اما رفتنشان هیچوقت اتفاق نمیافتد.
در خانه میمانند.
در یک صندلی خالی.
در بوی یک عطر.
در یک خیابان.
در فنجانی که دیگر
برای دو نفر چای نمیریزی.
در جملهای که یک روز،کسی گفت؛و تو نمیدانستی
قرار است سالها بعد،هنوز به آن فکر کنی.
بعضی آدمها از زندگی ما خارج نمیشوند؛فقط دیگر،دیده نمیشوند.
و شاید غم
همین باشد:چیزی را از دست داده باشی
که هنوز
در همهچیز پیداست.
من از همین غمها نوشتهام.
از آدمهایی که آمدند
و شبیه خانه بودند؛ و رفتند
و بعد از آنها
هیچ خانهای دیگر خانه نشد.
از دوست داشتنهایی که فرصت پیر شدن پیدا نکردند.
از حرفهایی که پشت لب ماندند.
از (بمان)هایی،که نگفتیم
چون غرور داشتیم.
از (برو)هایی که گفتیم
چون بلد نبودیم چطور بگوییم:(نرو...)
من بدون تو
کمی بیشتر از همیشه تنها میشوم...
آدم گاهی کسی را از دست نمیدهد؛
خودش را ، در نبودن او گم میکند.
و سالها بعد میفهمد چیزی که دنبالش میگشته،
آن آدم نبوده...
خود قدیمی خودش بوده است.
من بارها قلم را زمین گذاشتهام.
گفتهام: دیگر نمینویسم.دیگر از این شبها
چیزی برای گفتن ندارم.
دیگر نمیخواهم،دردهایم را به کلمه تبدیل کنم.
اما کاغذ
صبر عجیبی دارد،قضاوت نمیکند.
سؤال نمیپرسد،نمیگوید چرا هنوز دلتنگی،نمیگوید چرا فراموش نکردی.
فقط سفید میماند،تا تو هرچه را نتوانستی به آدمها بگویی، به او بسپاری.
شاید برای همین است که من هنوز مینویسم.
نه برای شهرت، نه برای اینکه کسی مرا شاعرتر از دیگری بداند.
مینویسم
چون بعضی حرفها اگر نوشته نشوند،در آدم میمانند.
و بعضی چیزها،اگر در آدم بمانند،
آدم را آرامآرام،از درون پیر میکنند.
من نمیخواهم
خاطراتم را دفن کنم.
میخواهم برایشان،یک صفحه باقی بگذارم.
میخواهم اگر روزی کسی نوشتههایم را خواند،
بداند پشت این واژهها آدمی ایستاده بود که همیشه قوی نبود.
کسی که گاهی در تاریکی نشسته بود، و نمیدانست فردا با کدام امید چشم باز خواهد کرد.
کسی که خندید وقتی دلش گرفته بود.
ساکت ماند
وقتی هزار حرف داشت.
گفت «خوبم»
وقتی خوب نبود.
و باز هم
صبح روز بعد
از جایش بلند شد.
شاید همین
بزرگترین هنر آدم باشد:اینکه با تمام چیزهایی که شکستندش، باز هم برای فردا جایی در دلش باقی بگذارد.
من هنوز
از زندگی طلبکار نیستم.
اما هنوز
حرفهایی با آن دارم.
هنوز میخواهم
از پنجرهای بنویسم
که رو به دریا باز میشود.
از چراغی،که در تاریکی تنها برای یک نفر روشن مانده.
از صندلیای که سالهاست خالیست.
از آدمی که رفت و نفهمید چه چیزهایی را با خودش برد.
از کسی که شاید روزی میان یکی از همین نوشتهها خودش را پیدا کند.
و بفهمد جایی،در قلب یک نویسنده ، هنوز زنده است.
و شاید
تمام دلیل نوشتن من
همین باشد:
اینکه بعضی آدمها
در زندگی فقط یکبار اتفاق میافتند؛
اما در ادبیات میتوانند تا همیشه بمانند.
پس نه...
هنوز کتاب بسته نشده.
هنوز قلم
روی میز من است.
هنوز صفحهای سفید منتظر مانده.
هنوز یک جمله در تاریکی ذهنم راه میرود.
هنوز یک خاطره نام خودش را نگفته.
هنوز یک پنجره باز است.
هنوز یک نفر در جایی از این جهان نمیداند که شاید فردا نامش در یکی از نوشتههای من بیاید.
و من...
هنوز اینجا نشستهام.
با تمام آنچه از من مانده.
با تمامِ آنچه از من رفته.
با دستهایی که خستهاند،
اما هنوز قلم را رها نکردهاند.
چون آدم
تا وقتی چیزی برای نوشتن دارد،کاملاً شکست نخورده است.
شاید تمامِ آنچه میخواستم از زندگی به من نرسید.
شاید بعضی آدمها باید میماندند و نماندند.
شاید بعضی حرفها باید گفته میشد و نشد.
شاید بعضی درها نباید بسته میشدند.
اما هنوز...
در این اتاق نیمهتاریک،کنار این پنجرهی قدیمی،روی این صفحهی سفید،چیزی هست که هنوز تمام نشده است.
یک جمله،یک خاطره،یک زندگی.
و شاید ، یک کتاب دیگر...
هنوز چیزی برای نوشتن مانده است.
بهنود کیمیائی