سخنی با شاعران و نویسندگان
در دنیای شعر، کلمات تنها ابزارهای بیان نیستند؛ کلمات، آینههایی هستند که جهان را در آنها میبینیم.
یک هنرمند واقعی، کسی است که با آرامش تمام، به کلمات خیره میشود. او میداند که هر کلمه، قدرتی دارد که میتواند یا یک باغ را شکوفا کند، یا یک سایهی کوچک را به شب تیره تبدیل کند. هنر ما، هنر (دیدن زیبایی)است، نه هنر (ساختن کوه از ذره)
بسیار مایهٔ تأسف است وقتی میبینیم در میان کلمات، برداشتهای ناصاف و سوءتفاهمها، جای حقیقت را میگیرند. گاهی یک برداشت اشتباه، میتواند پیوندی را که با عشق و احترام بنا شده بود، دچار لرزش کند. اما باید دانست که کلمات ما نباید ابزاری برای ایجاد تفرقه یا ایجاد فاصله میان دوستانی باشند که در مسیر هنر، همسفرند.
نام شاعران و نویسندگان، برای ما مقدس است؛ نامهایی که با خون دل و صفا نوشته شدهاند. نباید اجازه داد که بازیهای کلامی یا تفسیرهای کدر، این نامها را در میان بحثها و سوءتفاهمها به بازی بگیرد.
هنرمند واقعی، کسی است که یاد گرفته است:
از ذره، کوه درد نسازد؛
از یک نجوای کوچک، غوغای تاریک برپا نکند؛
و هرگز، با نگاهی کدر، روز روشن حقیقت را به شب تیره و تار برداشتهای خود تبدیل نکند.
هرگز با برداشتهای ناصاف و کدر خود، از یک ذرهی نور، کوهی از سیاهی نسازید. چرا که تبدیل کردن یک حقیقت کوچک به یک شب تیره، نه هنر است و نه دانایی؛ بلکه نوعی (تخریب معنا) است.
بیایید همیشه، به دنبال (معنای روشن) باشیم، نه دنبال (دلیل برای فاصله گرفتن)
زیبایی هنر، در این است که ما را به هم نزدیکتر کند، نه اینکه با کلمات ناصاف، از هم دورمان سازد.
با احترام
بهنود کیمیائی