مولف =بهنود کیمیائی
قبرستان فقط پشتِ دیوارهای شهر نیست؛ گاهی درونِ سینهی آدمهاست.
همهی قبرها از خاک ساخته نشدهاند.
بعضی قبرها، سالهاست در دل انسانها جا خوش کردهاند؛ جایی که آرزوها را بیصدا به خاک میسپارند، بیآنکه کسی صدای افتادنِ اولین مشتِ خاک را بشنود.
یکی، خوشبختیاش را دفن میکند؛ آن روز که میفهمد قرار نیست زندگی، آنگونه که رؤیا دیده بود، پیش برود.
یکی، عشقش را؛ وقتی مجبور میشود از کنار کسی بگذرد که تمامِ زندگیاش در چشمهای او جا مانده بود.
یکی، جوانیاش را زیر بارِ نان دفن میکند، یکی، اعتمادش را میانِ خیانت، و یکی، لبخندش را پشتِ جملهی کوتاهِ «من خوبم.»
آدمها همیشه با مرگ نمیمیرند...
گاهی با یک خبر، گاهی با یک خداحافظی، گاهی با یک انتظارِ بیپایان، و گاهی همان روزی که آخرین امیدشان را در دلشان دفن میکنند.
از آن روز به بعد، راه میروند، میخندند، کار میکنند، سلام میکنند...
اما هیچکس نمیداند که سالهاست قبرستانی خاموش را در سینهی خود حمل میکنند.
شاید به همین دلیل است که...
من از قبرستان نمیترسم.
بزرگترین قبرستان دنیا، جایی نیست که مردگان در آن آرمیدهاند؛
جاییست که زندگان، آرزوهایشان را، عشقشان را، خوشبختیشان را، و گاهی حتی خودشان را در سکوتِ دلشان به خاک سپردهاند.