برگها با هم سخن میگفتند.
نسیمی وزید، و درختان آرامتر از همیشه سر به سکوت سپردند.
ماه لبخندی از نور بر چهرهٔ شب نشاند، و ستارهها یکییکی پلک زدند.
آب، نامی را در میانِ سنگها زمزمه میکرد؛ نامی که جنگل با آن سکوتش را آغاز میکرد.
آن شب هیچکس تو را ندید...
اما همه از حضورت سخن میگفتند.
شاعر »بهنود کیمیائی
