پیرمرد، هر صبح خورجینش را بر دوش می‌انداخت و راه بازار را پیش می‌گرفت. سال‌ها بود که با فروش اندکِ دسترنجش، روزگار می‌گذراند.
آن سال، همه چیز گران شده بود؛ آرد، نان، لباس... حتی پارچه‌ای که هر از گاهی برای همسرش می‌خرید. هر بار که از بازار برمی‌گشت، خورجینش سبک‌تر از همیشه بود.
همسرش لبخند می‌زد و می‌گفت: «غم به دلت راه نده. تا تو هستی، خانه‌مان خالی نیست.»
پیرمرد به خورجین نیمه‌خالی نگاه کرد، دست همسرش را گرفت و آرام گفت:
«گرانی می‌کند خورجین، اما... نه به پیمانهٔ دوست داشتنت.»
آن روز فهمید که بعضی دارایی‌ها، هرگز با هیچ گرانی ای کم نمی شود...
داستان کوتاه
خورجین
مولف
بهنود کیمیائی
گرانی‌ای کم نمی‌شوند.
