خیلی شیرین شروع شد؛اما تلخ شد آخرش...
هرکه داستانم شنید؛هرگز نمیشد باورش...
هرکه آمد و پرسید و بی جوابی شنید...
من بیدار بودم اما در خوابی عمیق...
هرکه رسید سریع قضاوت کرد منو...
دردم کم نبود اضاف میکرد غمو...
روز به روز بدتر میشد حال دلم...
درد تلنگر میزد که باید از اینجا برم...
آرام آرام جسم و روحم افسرده شد...
باغ عشقم مثال گلی پژمرده شد...
ماندم و ماندنم همچون افسار بود...
آرامش در خانه نبود همچون زندان بود...
حال بدی از روزگار و این عشق داشتم...
لعنت به من که عشقت را در دل کاشتم...
نمیدانستم آخر داستان این میشود...
عاشق همیشه نصیبش غم میشود...